Στο «εγκληματικό» μυαλό ενός παραμυθά

Οι καλές συνεντεύξεις είναι σπάνιο πράγμα τη σήμερον ημέρα. Κυρίως διότι οι πλείστες δίνονται από άτομα που δεν έχουν να πουν τίποτα, αλλά μιλούν πολύ. Ακολουθεί η εξαιρετική συνέντευξη του Ευγένιου Τριβιζά στην Ελένη Ξενάκη, η οποία δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑGAZINO, την Κυριακή 10 Δεκεμβρίου 2006.

Ένας εγκληματολόγος, που υπογράφει best seller παραμύθια, είναι πάντα επίκαιρος και άρα ευπρόσδεκτος στα σαλόνια των περιοδικών. Όταν μάλιστα τα επερχόμενα Χριστούγεννα σκιάζονται από ιστορίες αίματος και βίας…

Ο άνθρωπος με τον οποίον τις τελευταίες εβδομάδες ανταλλάσσω μεταμεσονύχτια e-mails είναι καθηγητής Εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ στην Αγγλία και, κατά τον “Independent” , «ένας παραμυθάς όπως ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν». Η κολακευτική παρομοίωση ανήκει στον Μπόιντ Τόνκιν, διακεκριμένο βιβλιοκριτικό της βρετανικής εφημερίδας, και συνόδευσε πέρυσι τη διάκριση του έλληνα συγγραφέα ο οποίος βρέθηκε ανάμεσα στους φιναλίστ του διαγωνισμού «Hans Christian Andersen 2006». Όχι άδικα, αν σκεφτεί κανείς ότι ο πολυγραφότατος Ευγένιος Τριβιζάς – έχει γράψει περισσότερα από 150 βιβλία για παιδιά, ένα βιβλίο για ενήλικες και πάνω από 20 θεατρικά έργα και λιμπρέτα για όπερες – μιλάει στις καρδιές των παιδιών όλου του κόσμου χρησιμοποιώντας μαγικές εικόνες που θυμίζουν Λούις Κάρολ και δίνουν φτερά στις παιδικές ψυχές.

Αρκούν μερικές κουβέντες με τον Ευγένιο Τριβιζά για να αντιληφθεί κανείς ότι ο πολυβραβευμένος συγγραφέας στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ακροβατεί μεταξύ των φανταστικών ηρώων των παραμυθιών του – πρόσωπα σαν τα επαναστατημένα φρούτα της Φρουτοπίας – και του ειδεχθούς κόσμου του εγκλήματος. Είναι εξίσου ικανός να χρησιμοποιήσει δεκάδες νεολογισμούς για να σκιαγραφήσει εύστοχα το προφίλ της Φρικαντέλα, της μάγισσας που μισούσε τα κάλαντα, όσο και να εκπονήσει με περίσσια επιστημοσύνη μια μελέτη για τα συστήματα παρακολούθησης εγκληματιών. Σε μια συζήτηση που ταξίδεψε στο Διαδίκτυο αρκετές φορές με την μορφή ερωταπαντήσεων και με μια διά ζώσης κουβέντα προ ημερών στην Αθήνα, γράψαμε μαζί μια ιστορία που δεν αρχίζει με το κλασικό «μια φορά κι ένα καιρό», αλλά τελειώνει με την αίσθηση «και ζήσαμε εμείς καλά κι εκείνος ακόμη καλύτερα», στο «Νησί των Πυροτεχνημάτων», όπου – όπως λέει ο ίδιος – βρίσκεται. «Για να με συναντήσετε πρέπει να ναυαγήσετε στον Ωκεανό του Χαρτοπόλεμου και να πιαστείτε από μια σανίδα με ρόζους σε σχήμα καρδιάς»…

Κύριε Τριβιζά, ποιος είναι ο λόγος ύπαρξης των παραμυθιών στη ζωή μας;

Να μας θυμίζουν ότι όλα είναι δυνατά, ότι πάντα υπάρχει ελπίδα.

Τελικά όλα είναι δυνατά αν σκεφτεί κανείς ότι «στο όνομα της Φρουτοπίας» κερδίσατε δικαστικά ολόκληρη Coca Cola…

Ναι, ήταν το 1994 όταν η συγκεκριμένη πολυεθνική εταιρεία επιχείρησε να καταχωρήσει και να χρησιμοποιήσει ως εμπορικό σήμα στα νέα της αναψυκτικά τη λέξη «Fruitopia». Έπειτα από δύο συνεχόμενες ήττες της – από τη Διοικητική Επιτροπή Σημάτων του Υπουργείου Εμπορίου και το Πολυμελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών – η Coca Cola άσκησε έφεση ισχυριζόμενη μεταξύ άλλων ότι τα κόμικς της Φρουτοπίας είναι επιζήμια για την ελληνική εθνική οικονομία, προφανώς επειδή στη φανταστική αυτή χώρα τα φρούτα μάχονται για την ανεξαρτησία τους και αρνούνται να δεχτούν τη βιομηχανική τους εκμετάλλευση από πολυεθνικές εταιρείες. Η υπόθεση έκλεισε με την τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου, που έκρινε ότι η λέξη «Φρουτοπία» δεν θα γινόταν εμπορικό σήμα της Coca Cola.

Πώς καταπιαστήκατε με τα παιδικά παραμύθια;

Όταν ήμουν μικρός δεν μπορούσα να παραδεχθώ ότι κάποιο παραμύθι που μου άρεσε τελείωνε και προσπαθούσα να το συνεχίσω με το μυαλό μου. Έδινα τις πρώτες βοήθειες στον νικημένο δράκο, προσπαθούσα να δω που κρύβεται ο όγδοος παραμελημένος νάνος στο παιχνίδι της Χιονάτης ή να φανταστώ ποιο ήταν το τελευταίο όνειρο που έβλεπε η Ωραία Κοιμωμένη προτού την ξυπνήσει με το φιλί του ο πρίγκηπας. Αυτές οι φανταστικές περιπλανήσεις αποτέλεσαν την αφετηρία των δικών μου παραμυθιών.

Παίζετε πολύ με το Καλό και το Κακό, αν και με διαφορετικό τρόπο από ό,τι οι έννοιες αυτές περνούν στα κλασικά παραμύθια. Υπάρχει μια σκοπιμότητα σε αυτό το παιγνίδι;

Θέλω να το ξεκαθαρίσω: αντιτίθεμαι στις στερεότυπες κατηγοριοποιήσεις του Καλού και του Κακού. Αυτό που προσπαθώ να δείξω σε παραμύθια μου, όπως «Τα τρία μικρά λυκάκια», είναι ότι δεν υπάρχουν καλοί ή κακοί άνθρωποι, ομάδες ή έθνη, αλλά καλές και κακές προθέσεις, αποφάσεις ή ενέργειες. Τα στερεότυπα του καλού και του κακού είναι ιδιαίτερα επικίνδυνα στα βιβλία για παιδιά επειδή μεταδίδουν λανθασμένα μηνύματα: η οικογένειά μας είναι καλή, η ασφάλεια είναι «εντός», ο κίνδυνος ελλοχεύει «εκτός». Άρα οι ξένοι είναι «επικίνδυνοι». Κι όμως – και σας μιλώ ως εγκληματολόγος – τα παιδιά πέφτουν περισσότερες φορές θύματα κακοποίησης από μέλη της οικογένειάς τους, παρά από ξένους στο δρόμο.

Τον τελευταίο καιρό όλοι κάνουν λόγο για αύξηση περιστατικών βίας στα σχολεία από τους δυνατούς μαθητές προς τους πιο αδύναμους, το λεγόμενο bulling. Μήπως είμαστε πολύ καχύποπτοι σε οποιαδήποτε, ενδεχομένως και φυσιολογική, βίαιη αντίδραση των παιδιών;

Το bulling δεν είναι μια στιγμιαία βίαιη αντίδραση. Είναι ένας διαρκής, συστηματικός και ψυχοφθόρος κατατρεγμός που κάνει τη ζωή ανομολόγητη κόλαση για τα θύματά του και καμιά φορά τα οδηγεί ακόμα και στην αυτοκτονία. Καλύτερα να είμαστε καχύποπτοι παρά αδιάφοροι.

Έχετε σκεφτεί ποτέ να γράψετε έναν οδηγό αυτοπροστασίας για τα παιδιά;

Η αποστολή ενός συγγραφέα δεν είναι να γράφει οδηγούς, αλλά να οδηγεί γράφοντας. Έχω όμως γράψει έναν οδηγό για το πώς να προστατεύονται οι πριγκήπισσες από δράκους και οι δράκοι από πρίγκηπες που απειλούν να τους σκοτώσουν.

«Παιδικότητα», «ενηλικίωση». Τι σημαίνουν αυτές οι έννοιες στη ζωή σας;

Όταν η παιδικότητα πεθαίνει, το πτώμα της το αποκαλούμε ενηλικίωση, είχε πει ο συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας Μπράιαν Άλντις. Είναι εσφαλμένη όμως η εντύπωση ότι η ενηλικίωση προϋποθέτει απαραίτητα και τον εξοστρακισμό της παιδικότητας. Μπορούμε κάλλιστα να ενηλικιωνόμαστε χωρίς να χάνουμε ούτε τη φρεσκάδα της ματιάς ούτε την ικανότητα για παιχνίδι, που είναι η ουσία της παιδικότητας. Η παιδικότητα μπορεί να μασκαρευτεί σε σοβαροφάνεια ή να παριστάνει την πολυπειρία, αλλά δεν χάνεται. Ποτέ δεν είναι αργά να ξαναγίνουμε παιδιά.

Μια εικόνα από την παιδική σας ηλικία;

Ένας χαρταετός που παλεύει να ξεφύγει από το πεντάγραμμο των συρμάτων στα οποία έχει παγιδευτεί.

Κάτω από ποιες συνθήκες «ξαναγίνεστε» λοιπόν παιδί;

Κάθε φορά που πίνω βυσσινάδα με παγάκια από δροσοσταλίδες, ανακαλύπτω πειρατικούς θησαυρούς κρυμμένους κάτω από το κρεβάτι μου ή χαζεύω συννεφένια δελφίνια να ταξιδεύουνε στον ουρανό.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της παιδικότητας;

Ο στραγγαλισμός της φαντασίας από το εκπαιδευτικό σύστημα.

Και οι γονείς; Είναι άραγε ηθικοί αυτουργοί στο εγκληματικό «πρόωρο» μεγάλωμα των παιδιών;

Οι γονείς είναι μάλλον θύματα ενός ανελέητου μηχανισμού μεταλλαγής των παιδιών. Το πρόβλημα δεν είναι τόσο ότι τα παιδιά μεγαλώνουν όσο το ότι μεγαλώνοντας μεταμορφώνονται σε ρομπότ ή πιόνια.

Πόσο αθώα βλέπετε τα σημερινά παιδιά σε σχέση με τα παιδιά της δικής σας γενιάς;

Αν αυτό που ονομάζουμε ωριμότητα είναι η χαμένη μας αθωότητα, το γεγονός ότι τα παιδιά ωριμάζουν σήμερα συντομότερα συνεπάγεται και ταχύτερη απώλεια της αθωότητας.

Ποιο είναι το θέμα της πιο πρόσφατης εργασίας σας στον τομέα της εγκληματολογίας;

Η ηλεκτρονική επιτήρηση των εγκληματιών.

Παρακολουθώντας με την ιδιότητα του εγκληματολόγου την ελληνική κοινωνία, ποιο σύμπτωμά της σας ανησυχεί περισσότερο;

Η έλλειψη θετικών προτύπων.

Ασχολούμενος με το έγκλημα σας περνάει συχνά από το μυαλό η σκέψη ότι οι εγκληματίες ήταν κάποτε παιδιά;

Αυτή ακριβώς η σκέψη ήταν ένας από τους λόγους που με οδήγησαν να ασχοληθώ με την εγκληματολογία.

Ένας συγγραφέας παιδικών βιβλίων ασχολείται με το έγκλημα και τον νόμο. Μας εξηγείται αυτή την αντίφαση της ζωής σας;

Δεν το βιώνω ως αντίφαση. Τα θέματα της αθωότητας, της ενοχής και της τιμωρίας, τα οποία πραγματεύεται η εγκληματολογία, βρίσκουν συχνά έκφραση στα λογοτεχνικά μου κείμενα, όπως, για παράδειγμα, η δίκη του σκιάχτρου που ονειρεύεται να πετάξει στο «Όνειρο του σκιάχτρου», το άσυλο όπου τα ρομπότ απομονώνουν τους απροσάρμοστους μάγειρες στους «Ιππότες της τηγανιτής πατάτας», οι τύψεις της μικρής Άννας στη «Νύχτα της μπανανόφλουδας» ή οι διάφοροι εξωφρενικοί τρόποι εκτέλεσης κατάδικων στο «Τηγάνι του δήμιου».

Πώς μοιράζετε τον χρόνο σας μεταξύ Λονδίνου και Αθήνας;

Όχι πολύ δίκαια, είναι αλήθεια. Κι αυτό, γιατί το δημιουργικό γράψιμο είναι μια μοναχική δουλειά. Στην Αγγλία, βοηθούντος του βροχερού κλίματος και της τυπικότητας των διαπροσωπικών σχέσεων, είναι πιο εύκολο να απομονώνομαι και να αφοσιώνομαι στο γράψιμο.

Οι φοιτητές σας στο Reading γνωρίζουν ότι διδάσκονται Εγκληματολογία από έναν παραμυθά;

Άλλοι το γνωρίζουν και άλλοι το υποπτεύονται.

Πώς είναι η καθημερινότητά σας;

Κινείται μεταξύ ζοφερών φυλακών και πολύχρωμων νηπιαγωγείων, μεταξύ εμβριθών διατριβών και ανάλαφρων παραμυθιών, μεταξύ στυγερών καταδίκων και κακών λύκων.

Ποιοι ήταν οι πρώτοι ήρωες που δημιουργήσατε;

Ένας ποντικός που αποφασίζει να φάει μια γάτα, στο «Ο Ιγνάτιος και η γάτα», και δύο πειρατές που παίρνουν ένα πρωτοχρονιάτικο βράδυ τη θέση του Αϊ Βασίλη και αντί να αφήνουν δώρα κλέβουν τα κορδόνια από τα παπούτσια των παιδιών, στους «Πειρατές της Καμινάδας».

Και ποιους ήρωες έχετε αυτήν την εποχή στο μυαλό σας;

Ένα αγόρι που μπορεί να μιλάει μόνο με σύμφωνα και ένα κορίτσι που εκφράζεται μόνο με φωνήεντα. Προσπαθώ να επινοήσω έναν συναρπαστικό διάλογο μεταξύ τους.

Τι γράφετε τώρα;

Τέσσετα καινούρια βιβλία: την ιστορία ενός κυνηγού που κυνηγάει κροταλίες για να κάνει τις ουρές τους κουδουνίστρες, ένα παραμύθι με χονδρέμπορους που εμπορεύονται στρουμπουλά παιδιά, μια ιστορία με ήρωα ένα μπισκοτοτέρας που κλέβει την γέμιση από τα μπισκότα και ένα μυθιστόρημα που διαδραματίζεται στον πλανήτη των κουρδιστών ανθρώπων.

Πολλά βιβλία…τι σας εμπνέει;

Οι νορβηγικοί τηλεφωνικοί κατάλογοι, το μενού των κινέζικων εστιατορίων και οι αγγλικοί κατάλογοι εταιρειών παραγωγής ελαιοχρωμάτων με τα εκατοντάδες φανταστικά ονόματα των διαφημιζόμενων αποχρώσεων, όπως ένα γαλαζοπράσινο χρώμα που ονομάζεται «καθρέφτισμα ιτιάς σε ανοιξιάτικο ρυάκι» και ένα γκρι που ονομάζεται «αντανάκλαση συννεφιασμένου ουρανού σε μαργαριτάρι».

Έχετε αυτοσχεδιάσει ποτέ λέγοντας ένα παραμύθι «της ώρας» σε κάποιον ενήλικο τη στιγμή που το είχε ανάγκη;

Συμβαίνει κι αυτό καμιά φορά. Πρόσφατα, ενώ ταξίδευα με το αεροπλάνο έλεγα μια ιστορία για ένα μαγικό χαλί που το ακολουθούσε ένα σύννεφο από σαπουνόφουσκες, σε μια κοπέλα από το Νεπάλ, η οποία είχε μια φοβία με τις πτήσεις.

Το ωραιότερο τέλος σε ένα παραμύθι;

Αυτό που υπόσχεται μια καινούρια αρχή. Ακόμη όμως και το πιο ωραίο τέλος έχει κάτι το απογοητευτικό, επειδή οι ήρωες ζουν ευτυχισμένοι εγκαταλείποντας στα κρύα του λουτρού τον αναγνώστη.

Το μαργαριτάρι (ντάρι ντάρι στο γυαλό πετούν οι γλάροι) του μήνα

Ειπωμένο από συμφοιτήτριά μου σε συζήτηση με θέμα το αν έχει η Κύπρος ελληνικές πολιτισμικές ρίζες:

Διδασκόμαστε ελληνική λογοτεχνία στο σχολείο για να μάθουμε την γλώσσα σε περίπτωση που θα θέλει κάποιος να πάει Ελλάδα για σπουδές…

Are you dead yet?

Σήμερα σαν οδηγούσα ανέμελη προς το πανεπιστήμιο έκαμα ζάππινγκ στο ράδιο τζαι ξαφνικά έπεσα σε ένα σταθμό που έπαιζε Ρακιντζή. Η πρώτη σκέψη που έκαμα ήταν ότι πρέπει να επέθανε τζαι γι’αυτό εβάλαν τραγούδι του. Το ίδιο έπαθα το τζαι με τον Μπίγαλη…

Δελτίο Ειδήσεων του Μέλλοντος

(ακούγεται η all time favorite μουσική τουρουτουτού τουρουτουτού τουρουτουτού τουρουτουτού που έβαζε παλιά το ΡΙΚ στα νέα, πριν να έρθουν οι εμπειρογνώμονες με τη σκάλα τζαι τον καναπέ…)

Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β’ κάνει τα εγκαίνια του πρώτου σχολείου της Αρχιεπισκοπής.

Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β’ κάνει τα εγκαίνια του πρώτου τούβλου για το τείχος της διχοτόμησης.

Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β’ κάνει αγιασμό των υδάτων στην περιοχή με τα πετρέλαια.

Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β’ αφορίζει και ξεκινά τις διαδικασίες για απέλαση όσων δεν υπέγραψαν υπέρ της πρότασής του «για Κυβέρνηση να έχουμε την Ιερά Σύνοδο».

Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β’ παρέχει δείπνο σε διάφορους σείχηδες και για να τους δείξει τι εστί κυπριακή φιλοξενία (μιας που είναι επίτιμος πρεσβευτής του ΚΟΤ) μετατρέπει τον χώρο σε χαρέμι. Φήμες που θέλουν μία εκ των χορευτριών να είναι ο Πιτσιλλίδης κρίνονται ως αναληθείς.

Όσον αφορά την υπόλοιπη επικαιρότητα, ο Τάσσος Παπαδόπουλος βρίσκεται σε διακοπές στις Κάννες. Ο Δημήτρης Χριστόφιας, σε διάσκεψη τύπου ανακοίνωσε πρόταση του κόμματος του, σύμφωνα με την οποία στη θέση του αγάλματος του Μακαρίου στην αυλή της Αρχιεπισκοπής να στηθεί εικαστικό έργο ανάλογου μεγέθους που να απεικονίζει τους Λένιν, Στάλιν και Τσε. Πολιτικοί και λοιποί αναλυτές εξηγούν την πρόταση αυτή ως μια ακόμη απέλπιδα προσπάθεια ανάκτησης των ψηφοφόρων. Ο Δημήτρης Συλλούρης απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου για το πώς του φάνηκε η πρόταση του ΑΚΕΛ δήλωσε ότι ο ίδιος προτείνει την εγκατάσταση έργου που να απεικονίζει τη διχοτόμηση. Προς γνώσιν και συμμόρφωσιν…με λεζάντα που κάτω τζείνοι ποτζεί τζαι εμείς ποδά. Δεν ξεχνώ και χτίζω. Ο Αναστασιάδης σχολιάζοντας πιο πάνω ανέφερε «ντροπή σε όλους όσους πλασάρουν το μήνυμα δεν ξεχνώ και μαλακίζομαι».

Καλαμάρι τεραστίου μεγέθους έσωσε σήμερα ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Γλαύκος Κληρίδης από τα δίχτυα του κύριου Λιλλήκα, ο οποίος ως γνωστόν έχει απλώσει τα δίχτυα του παντού.

Σε μια άλλη εξέλιξη, η Ελένη Λουκά εξέφρασε σε πρωινάδικα, μεσημεριανά και τον Θέμο τον έρωτα που τρέφει για τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο Β’. Ανέφερε χαρακτηριστικά ότι «είναι ο άντρας που μπορεί να διαδώσει τον χριστιανισμό παντού. Στο πρόσωπο του η κάθε γυναίκα βλέπει τον προστάτη πατέρα, τον στιβαρό σύζυγο, τον γκέι κολλητό, τον κίνκι εραστή…»

Σύντομες διαφημίσεις και επανερχόμαστε.

Διαφήμιση 1: Κομπσί κομπσά τα πήγαμε πέρσι στην Γιουροβίζιον. Για να γίνουμε το Νάμπερ Ουάν της Ευρώπης στηρίξτε το τραγούδι του Ντάνι που τη Σκάλα. Το λατινικό που θα σούσει την Ευρώπη…στα χορευτικά ο Δον Καμίλλο αετός!

Διαφήμιση 2: Η εξέλιξη είναι στη φύση μας…γι’αυτό πετάμε τα ράσα, κόβουμε την πολλή μάσα, δεν είμαστε πια συντηρητικοί και κοιλαράδες, είμαστε πλέον μοντέρνοι παπάδες. Κάθε Κυριακή, σε κάθε εκκλησία σας περιμένουμε. Γιατί εμείς ξέρουμε καλύτερα…Αυτή την Κυριακή μετά την λειτουργία θα ακολουθήσει τόμπολα.

Διαφήμιση 3: εμφανίζεται ο Χρυσόστομος Β’ να βλέπει αλμυρά και να κρατά ένα ψωμί λέγοντας: Είναι νηστεία; Τα πιο αφράτα ψωμιά. Μιλλώννετε; Η πιο γλυκειά κρέμ μπρουλέ και το πιο φρέσκο προφιτερόλ. Εξύπνησε ο κατίντας σας μες στα μεσάνυχτα; Κάνει και σάντουιτς με απ’ όλα. Ζορπάς τέκνα μου, Ζορπάς.

Α.Η.Κ. (Ανώτατος Ηλίθιος Κύπρου)

Προς υπάλληλον της Α.Η.Κ. στα Κεντρικά Γραφεία Λευκωσίας στο γραφείο 21:

1. Βρωμείς. Είσαι άλουτος.

2. Τα δόντια σου, όσα έχεις, είναι  πολύ in αυτή την εποχή διότι είναι πολύ στη μόδα το κίτρινο.

3. Το να καπνίζεις σε ένα κλειστό δωμάτιο χωρίς ανοικτό παράθυρο σημαίνει ότι είσαι ή ηλίθιος ή γάρος. Ποντάρω στο δεύτερο.

4. Το να λαλείς σε μια γριούλα που η σύνταξη της εν όσα διάς εσύ στα βρωμισμένα σου τσιγάρα μια βδομάδα “αν δεν βαστάς κάμε έρανο. Άτε έφυες! Εν είμαστε ίδρυμα εμείς” αποδεικνύει ότι εκτός που ηλίθιος τζαι γάρος είσαι ΚΑΙ άχρηστος.

5. Σου εύχομαι να ψοφήσεις σε ένα λάκκο με σκατά. Εκεί που γεννήθηκες δηλαδή.

Ζωή σε λόγου μας!

Το περιοδικό Φλας (ναι, αυτό στο οποίο η Τσαβέλλα βγάζει τα απωθημένα της και αποδεικνύει στο παγκόσμιο ότι είναι ικανή αρχισυντάκτης, εκδότρια, δίπλα στους νέους και δεν συμμαζεύεται), στο τεύχος Μαρτίου που μόλις κυκλοφόρησε έχει αφιέρωμα σε αθάνατες μεγάλες μορφές, το οποίο μάλιστα ρεπορτάζ είναι αφιερωμένο στον James Brown.

Χτες πέρασα ολόκληρη τη μέρα μου διαβάζοντας το “Μια ζωή τίτλοι” του Πασαλάρη, στο οποίο περιγράφεται με τον πιο έξυπνο και απλό τρόπο τι είναι αυτό που κάνει ένα ρεπόρτερ καλό ρεπόρτερ, τι είναι αυτό που κάνει ένα ρεπορτάζ καλό ρεπορτάζ και τι είναι αυτό που ξεχωρίζει τον καλό δημοσιογράφο από τον κακό δημοσιογράφο.

Πού κολλούν τα δύο αυτά γεγονότα; Στο ότι στο άρθρο στο Φλας ανάμεσα στους 20 πιο διάσημους νεκρούς καλλιτέχνες συγκαταλέγονται βεβαίως βεβαίως ο Έλβις, ο  Χέντριξ, ο Λένον, ο Σινάτρα, αλλά και ο Μπομπ Ντίλαν. Αγαπητέ Σ.Π, πάρε το βιβλίο του κύριου Πασαλάρη και διάβασε το. Ή αν σου κάνει πολύ κόπο, ακολούθησε το εξής απλό: Αν έχεις να καλύψεις ένα θέμα ΨΑΞΕ και ΓΡΑΨΕ!!!

Πάρε 5 να μην στα χρωστάω…

Ο αριθμός 5 είναι πλέον της μόδας. Οι πέντε του “Παρά Πέντε”, η ταινία “Πέντε Λεπτά Ακόμα” του Ξανθόπουλου, τα 5 Grammy των Dixie Chicks φέτος, τα 5 παρά 1 Oscar που πήρε το Departed και λοιπά και λοιπά…Τα blogs ακολουθώντας πιστά τη μόδα λανσάρουν το παιχνίδι “πάρε 5 από μένα” και σαν καλό fashion victim θα ακολουθήσω, μετά βεβαίως από την παρότρυνση του Ζάππα!

Επειδή κάποιος με πρόλαβε με τις 5 αισθήσεις και θέλω να γράψω με κκόνσεπτ θα πάρω τα 5 μου δάχτυλα.

Αντίχειρας: Όταν ήμουν μικρό παιδί, χαρά γεμάτο, πριν ακόμα οι απανταχού νυχούδες κάνουν μόδα το λεοπάρ νύχι, πιπιλούσα τον αντίχειρα μου και δάγκωνα τα νύχια μου. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι τα 5 μου χρόνια (να το ‘πάλι το 5!!), διότι η καλή μου μητέρα μετά από βαθιά μελέτη και πολύ ψάξιμο αποφάσισε να μου βάλει πιπέρι για να το κόψω. Και το έκοψα!

Δείκτης: Το δάχτυλο “πυξίδα”. Το δάχτυλο εγκυκλοπαίδεια. Το δάχτυλο κουτσομπόλα. Το δάχτυλο της ρετσινιάς. Τα παραδείγματα άπειρα. Όταν ο γκέι κολλητός τείνει τον δείχτη του προς ένα συγκεκριμένο άτομο και μου δείχνει τον καραγκόμενο του club, όταν η μαμά μου έτεινε τον δείχτη της για να μου δείξει τι υπέροχο είναι αυτό το μπουφάν για το σχολείο με την γούνα στην κουκούλα και την λέξη κιτς γραμμένη all over it, όταν οι φιλικοί προς το περιβάλλον (της ζούγκλας) καθηγητές μας έδειχναν την έξοδο λέγοντας μας όλο αγάπη και τρυφερότητα με ”έφκα έξω ρε”, όταν στα μαθήματα οδήγησης ο δάσκαλος μας έδειχνε που να στρίψουμε, όταν οι άι κκιου παπουτσόσυκο και συνεννόηση μπουζούκι συμμαθήτριες και συμφοιτήτριες δείχνουν προς το μέρος οποιουδήποτε και κυρίως οποιασδήποτε έχει κάτι το διαφορετικό από εκείνες (π.χ. χρώμα, θρησκεία) ή κάτι το άγνωστο σε εκείνες (π.χ. στιλ, εξυπνάδα, χιούμορ) ή κάτι καλύτερο από εκείνες (π.χ. και κυρίως γκόμενο), όταν ο κάθε πολιτικός εκπαιδευμένος από τον επικοινωνιολόγο του μιλά σηκώνοντας το δείχτη, όταν, τέλος, η γιαγιά σου σου λέει “το παν είναι να μην είσαι δαχτυλοδεικτούμενος”.

Μέσος: Ο μέσος είναι το δάχτυλο που χρησιμοποιώ κυρίως όταν οδηγώ και κάποιος πολύ πιο έξυπνος από μένα, από σένα, από όλους μας αποφασίζει να με προσπεράσει με τον πιο επικίνδυνο τρόπο, όταν το κάθε χαζό παιδάκι και η κάθε κυράτσα αποφασίζει ότι ο σωστότερος τρόπος για να διασταυρώσει είναι να πεταχτεί μπροστά σου και να σε αναγκάσει να κάνεις το αυτοκίνητο χέλι για να το/την αποφύγεις, όταν ο κάθε παππούλης αποφασίζει να δει αν κινείται ακόμα το προπολεμικό του αυτοκίνητο και το βγάζει για βόλτα έχοντας το πόδι του κυρίως στα φρένα και με ρυθμό. Στοοοπ λίη πεζίνα στοοοοοπ στοοοοοπ στοοοοπ λίη πεζίνα.

Παράμεσος: Παραμελημένο ομολογουμένως. Οι μόνες εμπειρίες που έχω από τον παράμεσο είναι όταν κάναμε στο μάθημα “Σχεδιασμός και Τεχνολογία” αυτοκινητάκι και έπρεπε να κόψουμε κάτι με cutter. Αψηφώντας τους κανόνες ασφαλείας και κόντρα στους νόμους έπιασα το cutter και ξεκίνησα να κόβω. Το αποτέλεσμα; Μια εξαιρετική ουλή στον παράμεσό μου που θυμίζει κάτι από Τόνι Μοντάνα…

Μικρός: Στην εικοσάχρονη πορεία μου στη ζωή δεν έχω σπάσει ούτε πόδι, ούτε χέρι. Έχω σπάσει όμως και τα δύο μικρά δάχτυλα των χεριών μου, όπως επίσης και τα δύο μικρά δάχτυλα των ποδιών μου. Οι τρόποι ευφάνταστοι και συναρπαστικοί, κάτι σαν τη Βέρα στο Δεξί. Σκόνταψα στο πόδι της καρέκλας, καθώς περπατούσα ξέχασα το δάχτυλο μου κάτω από το παπούτσι του υπερβαρότατου κύριου, το δάχτυλο μου αποφάσισε να μπει ανάμεσα στην πόρτα και τον παραστατό και όλοι ξέρουμε τι παθαίνουν οι αντροχωρίστρες…

Αυτά τα 5 από μένα!

Νέα Σχέση Ππαρτ Ττου

Βρέσιει σιονίζει τα μάρμαρα ποτίζει. Οδηγώ και το σκέφτομαι. Παρκάρω ακριβώς πόξω. Τραβώ το χειρόφρενο αποφασιστικά τζαι κατεβαίνω. Μπαίνω γλήορα μέσα τζαι στέκουμαι στην ουρά. Θωρώ γυρώ γυρώ. Όλα άσπρα. Κάτασπρα. Εχτός που τα έαρ κοντίσιον που λόγω πολυετούς χρήσης εγίναν μπέσh τζαι τα χρηματοκιβώτια που εν γκρίζα (προφανώς διότι ο διακοσμητής ήθελε να δώσει ένα μινιμάλ τόνο στον χώρο). Δέκα λεπτά αργότερα νέφκει μου η κοπέλα.

Η Μαρία (η κοπέλα) μιλά στο τηλέφωνο με την κυρία Νίκη, την μάμμα του Μιχάλη. Ο Μιχάλης είναι ο φίλος της Μαρίας τζαι το Σάββατο εν καλεσμένοι σε μασκέ ππάρτυ σπίτι κάποιου φίλου της Μαρίας τζαι εν να παν με τον Μιχάλη αλλά ο Μιχάλης εν να φύει νωρίς διότι την επομένη εν να πάει δουλειά γι’αυτό αν θέλει η κυρία Νίκη να παν έξω για φαί να παν την Παρασκευή. Όμως, η κυρία Νίκη εν ξέρει αν ο κύριος Εύρος (άντρας της κυρίας Νίκης/παπάς του Μιχάλη/γουόναμπι πεθερός της Μαρίας) εν να μπόρει γι’αυτό θα τον ρωτήσει η κα Νίκη τζαι θα πιάσει πίσω την Μαρία να της πει. Η δε Μαρία συμφωνεί τζαι λαλεί της να πιάσει σύντομα για να κάμει κράτηση. Κλείει το τηλέφωνο τζαι γυρίζει σε εμένα.

Μαρία: Σόρι ρε ήταν η μάμμα του Μιχάλη τζαι εν εμπορούσα να κλείσω. Καταλαβαίνεις…(φυσικά καταλαβαίνω…εν η μελλοντική πεθερά, πρέπει να δείχνουμε πρόσωπο, αν τον χάσουμε τον Μιχαλάκη κλείουμε πρώτο τραπέζι ράφι…)

Εγώ: Ο Μιχάλης…; (είπα να της δώσω την χαρά να μου το πει τζαι να μου δώσω τζαι εμένα την ευχαρίστηση να την βλέπω να γίνεται ακόμη πιο ηλίθια η φάτσα της)

Μαρία: Ο φίλος μου, λέει με τσαχπινιά που θυμίζει κάτι μεταξύ της μακαρίτισσας Ανν Νικκόλ Σμίθ τζαι της Ελένης Λουκά (στα πρώιμα χρόνια, τον τζαιρό που εφώναζε άι τοντ γουόντ παπ, παπ ις κιλερ ις δε γουόρ ιν Σέρβια).

Εγώ: Ωραία. Τωρά που μου είπες τα δικά σου άκου τζαι τα δικά μου. Ήρτα το Σάββατο να κάμω ανάληψη τζαι η ΑΤΜ κράτησε την κάρτα μου.

Μαρία: Το όνομα σου;

Εγώ: Νευρική Νευροπούλου.Κάτι γυρεύκει, αννοίει συρτάρκα, ντουλαπάκια, κλείει τα, αννοίει άλλα, ιστορίες κακά τζαι γυρίζει τζαι λαλεί μου:

Μ: Είσαι σίγουρη ότι είναι στη δική μας ΑΤΜ που κρατήθηκε η κάρτα σου;

Προς στιγμήν διερωτούμαι αν φατσάρω για ηλίθια. Αποφασίζω να παίξω το παιχνίδι…

Ε: Μάλιστα.

Μ: Ρωτώ σε επειδή έσιει ακόμα δκυό τράπεζες τούτος ο δρόμος…λαλεί μου με ύφος που απαντά την προηγούμενη μου απορία. Δεν φατσάρω για ηλίθια, είμαι φάτσα κάρτα με μιαν ηλίθια…

Ε: Εν δαμέ που ήρτα…

Μ: Περίμενε λίγο.

Πάει στον υπεύθυνο. Έρκεται ο παρέας τζαι ρωτά με τι εσυνέβηκε με ύφος τάχα είμαι ο σούππερμαν της τράπεζας, φέρε μου το πρόβλημα σου τζαι ώσπου να πεις «οι τράπεζες υπάρχουν για να μην υπάρχουν λεφτά στις τσέπες μας» θα έχω βρει τη λύση. Ξανά μανά τα ίδια. Λαλώ του τι έγινε τζαι ρωτά με το ίδιο πράμα με την άλλη. Η πίεση μου φτάνει σε ηλικία γάμου. Το αθηενίτικο ταμπεραμέντο ξυπνά μέσα μου.

Ε: Ρε κουμπάρε φατσάρω σου για ηλίθια;; Φατσάρω σου να μεν μπορώ να ξεχωρίσω δκυο τράπεζες;;;; Έτυχε σου ποττέ εσένα να πάεις με την γεναίκα του γείτονα σου επειδή τζαι τζείνη γεναίκα ένι τζαι μεινίσκει στον ίδιο δρόμο με την δική σου;;;

Εγίνηκεν ολοκότσιηνος. Θωρεί ότι ούλλοι οι πελάτες εθωρούσαν μας τζαι λαλεί μου να πάω στο γραφείο του. Η αθηενίτισσα όμως είχε ξυπνήσει για τα καλά.

Ε: Όι εν έρκουμαι. Έχω μάθημα τζαι βιάζουμαι. Μπορείς να με εξυπηρετήσεις ναι ή ου;;

Το κότσιηνο του προσωπάκι σαστισμένο κατάφερε να ψελλίσει ένα ναι. Πιάνει κάτι κλειδκιά τζαι αννοίει το γκρίζο μινιμάλ χρηματοκιβώτιο της ΑΤΜ. Βάλλει το σιέρι του μέσα, νεκατώνει τζαι όταν το φκάλλει κρατεί την κάρτα μου. Γυρίζει σε εμένα.

ΣτΤ: Α μάλιστα, εδώ είναι…

Θωρεί την…

ΣτΤ: Είναι περίεργο διότι λήγει Οχτώβρην του 2007. Έβαλες λάθος ππιν;

Ε: Όι εν έβαλα καν ππιν. Εν επρόλαβα.

ΣτΤ: Χμμμ…Μαρία μου πιάστην Σκεύη τζαι ρώτα την να δούμε.

Η Μαρία πιάνει την Σκεύη. Κάτι λαλεί για issue, fraud, what’s up, διεύθυνση, θυμωμένη, Οχτώβρην, λάθος, τζαινούρκα. Κλείει το. Ώσπου να προλάβει να το κλείσει χτυπά. Απαντά το.

Μ: Λαϊκή Τράπεζα, η Μαρία μιλά. Ναι κυρία Νίκη. Α μπορεί;; Ωραία. Χαχαχά τζαι χοχοχό. Ναι εν να πιάσω τωρά. Εν να πω εγώ του Μιχάλη. Όι κυρία Νίκη μου, εν να φάω σπίτι σήμερα. Κουπέπια;; Ε να έρτω καλό. Χαχαχά τζαι χοχοχό. Οκκέι, γεια σας, γεια.

Αθθυμάται ότι εν δουλειά τζαι γυρίζει πίσω σε μένα.

Μ: Εεε έγινε κάποιο λάθος τζαι ακυρώθηκε κατά λάθος η κάρτα σου τζαι πρέπει να κάμεις αίτηση για καινούρια επειδή εν μπορεί να ανανεωθεί η άλλη.

Ε: Μάλιστα…πόσες μέρες εν να κάμει να φκει;

Μ: Μια βδομάδα το πολύ.

Ε: Μια βδομάδα δηλαδή ως την Παρασκευή ή ως τη Δευτέρα;

Μ: Ως την Τρίτη.

Κάμμω την καινούρια αίτηση, λαλώ της ότι θα περάσω που τζιαμέ να την πιάσω τζαι λαλεί μου ότι τα ππιν θα σταλούν ταχυδρομικά. Φεύκω καταπονεμένη. Στο ράδιο παίζει ένα τραγουδί που λαλεί «Το πρόβλημά μου είσ’εσύ, είσ’εσύ μονάχα εσύ…»

Μ: Μαρία

Ε: Εγώ

ΣτΤ: Σούππερμαν της Τράπεζας.

Ππι Ες: Την κάρτα έπιασα την τζαι ακόμα περιμένω τα ππιν μου.