Καταρχήν καλή χρονιά σε όλους, με υγεία πάνω απ’ όλα.
Επέστρεψα πριν μια βδομάδα περίπου από Αθήνα. Μάλλον θα κάνω ξεχωριστό κείμενο για τις εμπειρίες και τις εντυπώσεις μου από εκεί.
Μπήκα στο τελευταίο μου εξάμηνο ως προπτυχιακή φοιτήτρια σήμερα.
Ακόμα είμαι πολύ πίσω στην διπλωματική. Δραματικά πίσω. Όσοι έχουν συμβουλές και ττιπς επί του θέματος παρακαλούνται θερμά να βοηθήσουν!
Ακολουθεί ένα κείμενο που ήθελα να δημοσιεύσω τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, αλλά οι συνθήκες δεν το επέτρεψαν. Παρόλ’ αυτά, θέλω να το δημοσιεύσω, ως ένα ελάχιστο φόρο τιμής σε έναν άνθρωπο που μου έμαθε τόσα πολλά, τόσο με τη ζωή, όσο και με τον θάνατό του (και κυρίως την πορεία του προς αυτόν). Να ‘στε όλοι καλά.
25/12/2007
Χριστούγεννα. Γιορτή αγάπης. Γιορτή δώρων. Γιορτή των κλισέ. Ευχές μέσω sms. Ευχές μέσω email. Συνειδητοποιώ ότι επέρασε η ώρα. Πρέπει να πάμε στην Αροδαφνούσα. Τζιαμέ εν μπορείς να στείλεις μήνυμα. Εν θα φτάσει. Πρέπει να πάεις εσύ. Για να πιάσεις το μήνυμα τζαι για να το δώσεις.
Χρόνια πολλά Χρίστο.
Ευχόμαστε χρόνια πολλά σε έναν ετοιμοθάνατο. Ξέρουμε το, αλλά όταν μας αντικρίζει γυρνάμε το κεφάλι. Το περιφρονούμε. Μέχρι αυτή η τόσο φανερή υπόνοια γίνει γεγονός.
«Ρωξάνη μου πονεί».
«Έτσι θα πονεί».
«Ρωξάνη μου υποφέρει».
«Έτσι θα υποφέρει».
«Μα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε;»
«Ε εφέραμεν τον δαμέ! Τι θέλεις να σου πω;»
Θυμώνω με τον εαυτό μου που της θυμώνω. Φτάνουμε προς το τέλος. Ο Πετιφού, ο ήρωας των παιδικών μου χρόνων κείτεται ανήμπορος, τυλιγμένος στον πόνο, χωρίς μάτι, μισοξυρισμένος, πρησμένος, παραμορφωμένος.
Κουράγιο; Υπομονή; Τα λέγαμε στην αρχή αυτά. Τώρα που είμαστε στο τέλος μας έμεινε μια μόνο λέξη. Αυτό είναι. Όταν τελειώνουν οι λέξεις ξέρεις ότι έρχεται το τέλος.
Πίστη. Μας έμεινε η πίστη. Όχι ότι θα καλυτερεύσει η κατάστασή του. Ότι θα ανακουφιστεί. Και ότι όταν ανακουφιστεί θα πάει κάπου καλύτερα. Κάπου που δεν θα πονά, που θα έχει ξανά τα δυο του μάτια, που θα γελά δυνατά, που θα μπορεί να πάει στο περβόλι μόνος, που θα μπορεί να παίξει μπάλα με τους γιους του, που θα μπαίνει στο άσπρο μονοκάμπινο και θα που θα είναι ξανά ο Πετιφού, ο ήρωάς μας.
1/1/2008 Ο Πετιφού έφυγε. Κοιμήθηκε θα έλεγα. Όσο αβίαστα βγαίνει το φεγγάρι. Έχει ένα φεγγάρι απόψε, τραγουδούσε. Καλό ταξίδι Πετιφού μου. Τζαι δόξα σοι ο Θεός, ούλλοι εν να πεθάνουμε.
