Σερμπέτια, Έψα και μια αγκαλιά (Ππάρτ Ουάν)

ΑΠΤΕΙΤ: ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΜΠΑΤΜΑΝ. ΤΟΝ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ. ΔΕΝ ΕΧΩ ΛΟΓΙΑ. ΕΙΜΑΙ ΓΚΡΟΥΠΙ ΤΟΥ. ΤΕΛΟΣ!

Στις 10 του μηνός επήα Αθήνα.

Η αφορμή ήταν το Rockwave αλλά τελικά εκατέληξε να είναι μια υποσημείωση του ταξιδιού. Δεν μου άρεσε καθόλου. Εψιλοαργήσαμε να πάμε τζαι έτσι εχάσαμε τους Λοκομόντο, μπιγκ ντίαλ βέβαια, διότι εμείς εν για τον Μάνου και την Πάτι που επήαμε παραπάνω. Κόσμος πολύς, στιλ πολλά, κυρίαρχο βέβαια το επιτηδευμένο “ντύνομαι από τα ίντιαν σιοπ”. Για τα ποτά είσιε μόνο 2 σποτ, στα οποία εγίνετουν ο χαμός τζαι διαπίστωσα για άλλη μια φορά ότι το συστατικό στοιχείο μιας ουράς είναι η αγένεια. Σε κάποια φάση έσπασε το τέτοιο που εβάλλαν μπύρα τζι έτσι αννοίαν ττενεκκούι-ττενεκκούι τζαι εσιονώναν. Φαΐ είσιε βεβαίως. Έφαα ένα απαίσιο χοτ ντογκ, αλλά έκαμε τη δουλειά του τζείνη τη στιγμή. Η πιο ωραία φάση νομίζω ήταν όταν επαίξαμε τα παιχνίδια της Χοσέ Κουέρβο. Εγώ τζαι ο Σκάρλι εναντίον του “Μακρυμάλλη Πασχαλίδη” τζαι της “Γλυκιάς Κοπελίτσας”, με τον Κονκόρδιο να κάμει κερκίδα. Ήταν τέσσερα τα παιχνίδια. Ήρταμε ισοπαλία αλλά ο άσχοουλ της Χ.Κ έδωσεν το δώρο στον Πασχαλίδη τζαι την Γλυτζιάν του διότι τζείνοι εκερδίσαν το τελευταίο παιχνίδι. Αδικία βεβαίως την οποίαν ως παιδιά του ολυμπιακού πνεύματος αποκαταστήσαμε μοιράζοντας το δώρο. Ήταν 2 φανέλες τζαι επιάσαμε που μια. Τέλεια!

Ιν δε μινττάιμ διάφοροι τύποι και τύπες εκάμαν μπάντζι. Άσχετο.

Η Πάτι ήταν πολλά κκούλ, όπως πάντα είχε κάτι να πει, αλλά ο κόσμος ενθουσιάστηκε μόνο στη φάση του Μπικκός δε νάιτ μπιλόνγκς ττου λάβερς τζαι της διασκευής του Σμελς λάικ ττιν σπίριτ.

Ανέφερα ότι εισέπνευσα ό,τι καλλιεργείται από Καλαμάτα μέχρι Ζωνιανά;

Εκόντευκε η ώρα για τον Μάνου, επιάσαμε την θέση μας στο πλήθος τζαι ξαφνικά συνειδητοποιούμε ότι ένας ξυλοπόδαρος κόφκει μας την θέα. Μαζί με μας εσυνειδητοποίησε το τζαι ένας τράπολτ ττινέιτζερ παππούς ο οποίος έκαμε τα σιέρκα του χωνί τζαι εξεκίνησε: “Ξυλοπόοοοοδαρεεεεε εεεεεεεξωωωωωωω. Κύριεεεεεε Ξυλοπόοοοοδαρεεεεεεε πεεεεερασεεεεε έξωωωωωωω. Ξυλοπόοοοδαααααααρεεεεεεεεεεεε. Κύριε Ξυλοπόοοοοοοοοοοοοδαρεεεεεε”. Για κανένα δεκάλεπτο έκαμε τούτο το πράμα. Κάπου εκεί πετάχτηκε ένας τζαι λαλεί “Φέρτε τον Γούντι”. Μεγάλες στιγμές!

Φκαίνει πάνω ο Μάνου, το πλήθος παραληρεί, όλα καλά τζι όλα ωραία, ο Σκάρλι ενθουσιασμένος, ο Κονκόρδιος επίσης, εγώ παρομοίως, λέει τα τραγουδάκια που μας αρέσκουν, ο αέρας βοηθά να μπούμε στο πνεύμα ιφ γιου νόου γοτ άι μιν.

Και διερωτόμαι: Πώς με έτσι “αέρα” σας ήρτε να κάμετε moshing;;; Έλεος! Εσηκώστηκε χώμα σαν να τζαι έγινε κατεδάφιση δεκαόροφου κτιρίου, το άσθμα μου απαιτούσε να εκδηλωθεί, επιβλήθηκε τελικά τζαι εκδηλώθηκε, παραλλίο να φυρτώ τζαι ο Σκάρλι με τον Κονκόρδιο ττου δε ρέσκιου απομακρύναν με. Τζιαμέ εξενερώσαμε άγρια, εχάσαμε τζαι τον Κονκόρδιο τζαι ήβραμε τον μετά να περιφέρεται στην πάνω σκηνή, εκάτσαμε σε ένα παγκούι τζαι απλά ακούαμε τζαι αχνοβλέπαμε. Σε κάποια φάση εφκήκε μια κοπέλα τζαι κάτι έλεε για τους Ζαπατίστας. Από όλα όσα είπε εμένα οι Ζαπατίστας μου εμείναν, απολογούμαι.

Εφύαμε απογοητευμένοι, κατακουρασμένοι τζαι αποφασισμένοι να μεν την ξαναπάθουμε. Το χάιλαϊτ της βραδιάς απεδείχθη ο Ζίο Πέπε από όπου πήραμε φοβερές πίτσες τις οποίες με μεγάλη χαρά καταβροχθίσαμε στον φίλτατο Γουόλτερ (άλλως Ττίτσερ και Στιούι Γκρίφιν).

Αυτά! Στέι τιούντ. Στο ππαρτ ττου επεράσαμε τέλεια!

Άλλαξε ο Μανωλιός (και τώρα ντύνεται στα Hugo Boss)

Βασικά καλησπέρα σας. Λονγκ ττάιμ, νόου σι. Επέστρεψα δριμύτερη όμως, διότι όπως και να το κάνουμε το πτυχίο διά σου άλλον αέρα. Ω ναι! Είμαι πλέον άνεργη επιστήμονας. Έπιασα πτυχίο μετά από τέσσερα χρόνια τα οποία θα αναλύσω σε μιαν άλλην δημοσιεύσην μας, πρώτα ο Θεός, που δεν το βλέπω!

Άλλαξα όνομα στο μπλογκ μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της ανανέωσης της ζωής μου. Για το παλιό σιδηροδρομικό όνομα δεν εξήγησα ποτέ τίποτα, οπότε ως έναν ελάχιστον φόρο τιμής θα το κάμω τωρά. Το Χαβάη Ρελατίβ βέρσους Καζακέλλο Σταρ ήταν ένα όνομα το οποίο εδιάλεξα μετά που έσπαζα τον νου μου να βρω τι όνομα να δώσω σε ένα χώρο στον οποίο εκθέτω τζείνα που γράφω. Το μπλογκ δεν έσιει συγκεκριμένη θεματολογία, οπότε δεν εμπορούσα να βάλω κάτι που να συνάδει με το περιεχόμενο. Παράδειγμα: αν ήταν μπλογκ για το σμιλί θα έβαζα τίτλο “Το μπλογκ του Λευκαρίτικου”, αν ήταν μπλογκ για τις καρέτα καρέτα θα έβαζα “Γραφέ-τα γραφέ-τα”, αν ήταν για τα τυριά “Γρα-φέτα, γρα-φέτα” και ούτω καθεξής. Δεν ήτο ούτε και είναι οπότε έπρεπε να έβρω κάτι γενικό, χαρακτηριστικό, σχετικά catchy και να μου αρέσκει. Δεν έβρισκα τίποτε. Μάλλον διότι το μπλογκ εξεκίνησα το σε μια φάση λίο άκυρη, αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης. Πιάνω το λοιπόν την εφημερίδα πέρκι μου έρτει καμιά έμπνευση. Εδκιάβασα διάφορες ειδήσεις, κάτι σκοτωμούς, κάτι δυστυχήματα, οικονομικές ειδήσεις με όρους που δεν καταλάβω τζαι ούτε θέλω να καταλάβω (τζαι αν εθέλαν τζείνοι που τες γράφουν να καταλάβω δεν θα εγράφαν για συνομολογημένες οφειλές τζαι διατραπεζικές αγορές), συνταγές για κολοκυθάκια μπριάμ, ττιπς για τη διακόσμηση του σπιθκιού τζαι κάπου σε τούτα ούλλα είδα τζαι τον ιππόδρομο. Έππεσε το μμάτι μου σε δκυό ονόματα αππάρων που εβουρούσαν στην ίδια κούρσα. Στην Χαβάη Ρελατίβ τζαι στον Καζακέλλο Σταρ. Εκτός που φάνκι ονόματα, τούτοι οι δκυο αππάροι είχαν αλλόνα κοινό. Καθυστερούσαν στην αφετηρία. Τζαι τούτο το πράμα για να το γράφει η εφημερίδα σημαίνει εν σημαντικό. Τουλάχιστον για τζείνους που ενδιαφέρονται για τους αππάρους. Έτσι τζαι εγώ εσκέφτηκα: τούτο το πράμα εκφράζει με. Τούτο θέλω να είναι το μπλογκ μου. Σίουρα κάποια πράματα για κάποιους θα είναι ππόιντλες, σίουρα κάποιοι θα γελάσουν, σίουρα κάποιοι θα παν πάρακατω τζαι σίουρα κάποιοι εν να μπουν σε σκέψεις τζαι μπορεί να αφιερώσουν τζαι λλίο χρόνο να δκιαβάσουν τα γραψίματα μου. Ή τούτος ήταν ο σκοπός. Έβαλα λοιπόν τα δκυό τα αππαρούδκια για όνομα, δκυό κκουλ ονόματα χωσμένα σε μια αδιάφορη για τους αμύητους στήλη στην εφημερίδα. Έβαλα τους τζαι το βέρσους διότι δεν εμπορούσα να δκιαλέξω ποιο που τα 2 θέλω. Ππλας είμαι κκομπέτιτιβ (ναι Σκάρλι μου, πολλά, έμπα πουκάτω που το νερό να δούμε ποιος αντέχει πιο πολλή ώρα-ίνσαϊτ τζιόουκ, δκιαβάστε πάρακατω).

Τωρά όμως είμαι σε φάση αλλαγών τζαι θέλω να τα αλλάξω ούλλα. Να αναδιοργανωθώ, να επαναξιολογήσω κάποια πράματα τζαι κάποιες καταστάσεις, να ποκαθαρίσω, να ανταμείψω τον εαυτό μου τζαι τζείνους που αγαπώ μετά που μια μακρά περίοδο παραλυσίας συναισθηματικής τζαι να αρκέψω να γράφω όπως παλιά. Είμαι ελεύθερη πλέον τζαι ταυτόχρονα λατρεύω να με σκλαβώνουν με τον τρόπο τους τζαι με την γλυκασιά τους τζείνοι που αγαπώ.

Νέο όνομα, τζαι τούτο λλίο μεγάλο άλλα ίντα να κάμουμε; Τούτο μου ήρτε. Τζαι τούτον ήρτεν μου διότι έπιασα που το “Αριστερόχειρας” στην Αθήνα μια πένα που εν μόνο για αριστερόχειρες. Επιτέλους γράφω χωρίς να μουζουρώνω τες κόλλες! Ανανεωμένη λοιπόν γραφή τζαι σύνταξη (αφού είπαμε ότι πλέον είμαι ελεύθερη) μιας αριστεροσιέρας ωσάν τζαι του λόγου μου. Καλήν ανάγνωσην!

Απ’ ον αντρέπεται ο κόσμος εν δικός του

http://thinkprogress.org/2008/07/04/rice-proud-iraq/

http://farm4.static.flickr.com/3218/2621853518_90f18fddef_o.jpg