Έχω γενέθλια σήμερα. Και συνειδητοποίησα ότι πλέον οι ευχές γίνονται με άλλο τρόπο. Μέχρις στιγμής ευχηθήκαν μου 5 άτομα μέσω φέισμπουκ, 4 μέσω ίμειλ, 6 μέσω έσεμες, 1 με τηλεφώνημα και μόλις 2 από κοντά (ο ένας από τους 2 εν η μάμμα μου). Ευχηθείτε μου κι εσείς να κλείσει ο κύκλος της τεχνολογικής ευχής!
Όου γουέλ! Πάω να γιορτάσω!
Και συνεχίζουμε με αμείωτο κέφι το καλοκαιρινό πρόγραμμά μας.
Την επομένη της συναυλίας, ξυπνήσαμε νωρίς νωρίς και άφτερ α λονγκ προκραστινέισιον έππισοουτ καταλήξαμε να σηκωθούμε γύρω στο μεσημέρι. Ο Σκάρλι έκαμε φραπέ (τζαι ήταν τέλειο, Μπιγκ Μπανγκ μπλες χιμ), ο Κονκόρδιος εξέδωσε φύλλο πορείας (εν ξέρω πως το κάμει, εν σαν ταξιτζιής αλλά για τους πεζούς) τζι εγώ εκρατούσα τους άπτεϊτετ στο τι κάμει η γειτόνισσα.
Αννοίω παρένθεση. Η γειτόνισσα μεινίσκει στο απέναντι μπαλκόνι του Κονκόρδιου, εν γύρω στα 50-55, το μαλλί της είναι η ξανθιά κουπ του συνοικιακού κομμωτηρίου τζαι όποτε μας ένωθε να κινούμαστε επήεννε μέσα στο δωμάτιο που θωρεί προς το μπαλκόνι του Κονκόρδιου, άναφκε το φως τζαι έκαμε ότι εγύρευκε πράματα. Τη μια μέρα έφερε τζαι μια φίλη της τζαι έδειχνε μας. Στο δωμάτιο τζείνο επρόσεξα να έσιει: Κουρτίνες από φτηνό κόκκινομπορντοκεραμιδοσκατί βελούδο, μια πολυθρόνα ξεφτισμένη με ταπετσαρία λουλουδοπόλεμος στον Πανταζή, ένα ρολόι τοίχου καφέ τεράστιο, ένα ερμάρι του οποίου η μια πόρτα ήταν πάντα ανοιχτή, έναν άππαρο που σιδερώνουμε (σίδερο δεν επρόσεξα) τζαι ένα τραπέζι με καρέκλες τοποθετημένο σε μια γωνιά τρουλλωμένο με ρούχα. Συμπεραίνουμε: ήταν το δωμάτιο “αποθήκη-ό,τι να ‘ναι-μιας τζαι έχω το θα σιδερώνω δαμέσα”. Κλείει η παρένθεση.
Αποφασίσαμε ότι θα κατεβαίναμε την Κηφισίας, να πιάσουμε την Αλεξάνδρας τζαι με το μετρό να κατεβούμε Σύνταγμα. Απαραίτητη στάση στη διαδρομή τα Στάρμπακς της Κηφισίας. Επιάσαμε τον καφέ μας τζαι συνεχίσαμε. Λίο μετά τα Φράιτεις εν η ΑΤΕ μπανκ τζαι δίπλα ακριβώς είχα ανακαλύψει την τελευταία φορά που επήα Αθήνα το τέλειο κατάστημα. Το Ιδιότροπο. Έπιασα ένα φόρεμα πολυχρωμούλικο αλλά όι γκέι φλαγκ, σέξικο αλλά όι “χάι αμ ε χορ”. Επίσης εδοκίμασα κάτι παπούτσια που τα σχεδιάζει ένας αρχιτέκτονας τζαι είναι 8 ζευγάρια παπούτσια σε ένα. Φοβερό πραγματικά, αλλά λόγω πλατυποδίας εκατευθύνθηκα σε κάτι άλλα παπούτσια τα οποία -χελ γιέα- είναι ντριμ σιούς για μένα. Διότι είναι τακούνια. Εγώ δεν φορώ τακούνια διότι δεν αντέχω πολλή ώρα. Αλλά αρέσκουν μου. Τζαι τούτα φορώ τα τζαι είναι σαν να φορώ έκο παντοφλίτσες. Οέο! (Μεταξύ μας κάμουν μου τέλειο πόδι τζαι τέλειο κώλο. Όι απλώς ένα θαύμα, θαυματουργά!)
Εκατεβήκαμε Σύνταγμα τζαι ξεκινήσαμε ωσάν Σέρλοκ Χολμς του μόλλ την αναζήτηση πραγμάτων που μας αρέσκουν. Δύσκολο. Πολλά δύσκολο. Ο ποδαρόδρομος έφκαλε μας Ακαδημίας, επήαμε ΗκαιΜ και κάπου στα στενά βρήκαμε τζαι τον Αριστερόχειρα. Εγώ τζαι ο Σκάρλι είμαστε αριστερόχειρες οπότε το κατάστημα γουός πρίτι μάτς λάικ φάιντινγκ κρίπτοναϊτ. Δώσαμε ένα τέλος στην αέναη πάλη με τις μουζουρωμένες μας κόλλες αγοράζοντας πένες που προορίζονται για τα ράιτ τσιάλεντζτ χέρια μας. Είχε επίσης μπρίκια, πορτοφόλια, ψαλίδια κλπ κλπ. Το μπόττομ λάιν εν ότι τζαι μεις που δεν είμαστε ράιτ έχουμε ράιτς.
Το βράδυ επήαμε να εκπληρώσουμε το τάμα μας στα Φράιντεις. Εφάαμε, ήπιαμε, εγελάσαμε, επεράσαμε πολλά ωραία, πολλά άνετα τζαι πολλά χαλαρά. Αποφασίσαμε να πάμε σπίτι να αράξουμε, να ξεκουραστούμε τζαι λίο που τον ποδαρόδρομο της ημέρας (μιας τζαι είμαστε ασυνήθιστοι αφού Κύπρο πάμε περίπτερο με το κάρο). Έξω που τα Φράιντεϊς εζήσαμε μια που τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μας. Είσιεν ένα παιδί ψηλό, λεπτοκαμωμένο, με ίσια κορμοστασιά τζαι γλυκά χαρακτηριστικά στο πεζοδρόμιο. Ήταν ο Σιάτζ, ήταν που τη Νιγηρία τζαι ήταν 18 χρονών. Το χαμόγελο του τζαι η έκφραση του ήταν σαν να τζαι είσιε μαζέψει ούλλη την καλοσύνη του κόσμου τζαι έβαλε την στα σιείλη του. Επουλούσε μικρούς πίνακες. Επιάσαμε έναν για το καινούριο σπίτι του Κονκόρδιου. Εκράτησα το χαμόγελο του τζαι το όνομα του ελπίζοντας να γίνω κάποτε καλύτερος άνθρωπος.
Αννοίω άλλη παρένθεση. Ο Σιάτζ έκαμε με να θέλω να μάθω πιο πολλά πράματα για την χώρα του. Εδκιάβασα στο γουικκιπίντια, είδα τζαι στην εγκυκλοπαίδεια αλλά κάτι έλειπε. Ερώτησα τον παπά μου τζαι το μόνο που μου είπε ήταν “Fela Kuti“. Ξανά γκούκολ. Έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Οι Νιγηριανοί έχουν τέλεια μουσική!!! Φυσικό επόμενο, με έτσι μουσική τζαι τόση καλοσύνη εν οι πιο ευτυχισμένοι ανθρώποι του κόσμου. Κλείει τζαι τούτη η παρένθεση.
Όταν επήαμε σπίτι αρκέψαμε να ποσκολιούμαστε με τα βιβλία του Κονκόρδιου. Επιάσαμε με τον Σκάρλι να δούμε το “Η ιστορία των κόμικς“. Ερωτεύτηκα. Είδα τις τέλειες γυναίκες. Είχα που είχα μια εμμονή με τα πιν απ γκερλς, επορώθηκα απίστευτα. Παραπάνω όμως με την Μπέτι…
Η επόμενη μέρα επεριελάμβανε βόλτα στο Μοναστηράκι με τέσσερις στόχους. Πρώτον να βρω το τέλειο θίνκινγκ άιττεμ, μια πίπα. Δεύτερον να βρω ένα τέτοιο. Τρίτον να ερωτευτούμε τα παλιατζίδικα. Τέταρτον να βρούμε βινύλια και κόμικς. Το πρώτον εν το πετύχαμε (βλ. πάρακατω αίσιο τέλος). Το δεύτερο τζαι το τρίτο επετύχαμε τα. Το τέταρτο έτσι τζι έτσι.
Η βόλτα επεκτάθηκε στα Εξάρχεια. Μεσημεράκι, ησυχία τζαι αναλόγως ήταν δροσιά. Ο Σκάρλι έπρεπε να προσκυνήσει στο Μάνστερβιλ διότι είναι μετταλλάς. Απεδείχτην ανάξιο το προσκύνημα του διότι δεν ήβρε τίποτε που τζείνα που ήθελε τζαι το μόνο που αγόρασε ήταν μια φανέλα φωτεινή και υπέρλαμπρη των Ρετ Χοτ Τσίλι Ππέπερς για μένα. Ντροπή, φρίκη, όνειδος.
Επεινάσαμε. Ήβραμε ένα πολλά όμορφο εστιατόριο, με ωραίο όνομα, Ριφιφί, τζαι εμπήκαμε μέσα. Που μέσα ήταν πιο ωραίο. Φιλόξενο. Ώσπου τζαι ήρτε η σερβιτόρα για την παραγγελία. Επαραγγείλαμε το φαΐ μας, όλα ωραία τζαι καλά τζαι ρωτά μας τι θα πιούμε. Θωρεί με εμένα πρώτη. Χωρίς να δω το μενού λαλώ της “Μια κόκα κόλα”. Όπως την κάτταν έτοιμη να με χτάρει λαλεί μου “Δεν έχουμε κόκα κόλα”. Ρωτώ την εγώ “έχετε κάτι παρόμοιο;” Γρυλλώνει τα μάθκια της, τα νύσια της μεγαλώνουν, η μισή της φάτσα γίνεται νεκροκεφαλή, τα βυζιά της πολυβόλα τζαι το πορτοκαλί φωσφοριζέ βερνίκι των ποδκιών της γίνεται φωθκιά τζαι λαλεί μου “ΔΕΝ ΣΕΡΒΙΡΟΥΜΕ ΚΟΚΑ ΚΟΛΑ ΚΟΠΕΛΑ ΜΟΥ!”. Εφοήθηκα. Που τ’αλήθκεια. Μια γεναίκα με πορτοκαλί φωσφοριζέ νύχια ήταν αντικαπιταλίστρια τζαι φέαρ τρέιτ σαππόρτερ τζαι ήταν έτοιμη να κατασπαράξει εμένα την υπόδουλη του κόκκινου ττενεκκουδκιού. Εμάζεψα την θρυμματισμένη μου αξιοπρέπεια τζαι ρώτησα την τι σερβίρουν. “Το μόνο αεριούχο που έχουμε είναι λεμονίτα Έψα“. Εν εξαναήπια στη ζωή μου Έψα. Ο Σκάρλι είπε μου ότι εν καλή. Έπιασα. Ήρτε η Έψα, ήρτε τζαι το φαΐ, εφέραν μας τζαι ένα τέλειο βουττίν με τυρί, φέτα τζαι κάτι άλλα πράματα που δεν εκαταλαβαίναμε. Το φαί ήταν ωραίο, παραδοσιακό. Η Έψα απλά έγινε το νέο αναψυκτικό που πίνω. Τζαι το μόνον.
Η νύχτα απαιτούσε έξοδο. Μετά από ένα μίνι φάσιον σιόου, εντυθήκαμε, εσαστήκαμε τζαι κατευθυνθήκαμε προς Ψυρρή. Προορισμός τα Σερμπέτια. Για μπισκοτόπιτα και ρακόμελα. Καταλήξαμε να βλέπουμε τον άδειο δίσκο με τα γλυκά τζαι να προσπαθούμε να συγκρατηθούμε να μην παραγγείλουμε τζι άλλα. Συστήνω το ανεπιφύλακτα!
Εσυνεχίσαμε για βόλτα στο Γκάζι. Ήπιαμε ωραία ποτά, εκάμαμε την βόλτα μας, χαλάρα, τουριστικά τζαι με χάιλαϊτς κουτσομπολιού τζαι ετεζάραμε τις πρώτες πρωινές ώρες.
Με τον Σκάρλι την επομένη εθέλαμε βόλτα ξανά στο Μοναστηράκι μήπως τζαι έβρω πίπα (σι αμπόουβ). Ο Κονκόρδιος έμεινε σπίτι. Με στιλ ζευγαράκι νιοχάρτωτο των φίφτις εκατεβήκαμε Μοναστηράκι. Ο Σκάρλι ήβρε αψέντι τζαι εγώ ανάμεσα σε μυριάδες μπονγκ σε ένα κατάστημα ήβρα οέο μια πίπα απλή, λιτή και απέριττη. Θρίαμβος!
Εφάμε στον Μπαϊρακτάρη φοβερό σουβλάκι τζαι συνεχίσαμε. Χωρίς να το καταλάβουμε εκαταλήξαμε να διασχίσουμε ούλλη την Πλάκα. Ήταν Κυριακή νωρίς το απόγευμα, καλοκαίρι, αερούι όσο έπρεπε, ήμουν αγκαλιά με τον Σκάρλι μου τζαι πουπάνω μας, που ένα ξέφωτο εξεπρόβαλε η Ακρόπολη. Τζείνη η ευτυχία που ένιωσα τζείνην τη στιγμή ακόμα συντροφεύκει με.
Ως τις 8:30 ήμασταν αεροδρόμιο. Επιάσαμε τον καινούριο Αρκά, πάμπολλες σοκολάτες, εμπήκαμε στο αεροπλάνο τζαι αφού ακούσαμε τους μισούς επιβάτες να συναγωνίζουνται για το ποιος επήε σε πιο πολλές εκκλησιές τζαι ποιος επήε σε πιο θαυματουργή εκκλησιά τζαι φυσικά στο τέλος… χειροκρότημα, εφτάσαμε σπίτι.
Επόμενος προορισμός: Βερολίνο. (ως τότε Πρωταράς!)
