Όταν το deadline θα χτυπήσει

…κανείς δεν θα του απαντήσει.

Άμα έχω deadlines η κατάσταση έχει ως εξής:

Ένα χαριτωμένο, ανέμελο γουρουνάκι με φούξια σπιράλ ουρά τριγυρίζει στη φάρμα-σπίτι του. Βλέπει που τα κάντζιελλα της φάρμας το deadline να προσεγγίζει και σκέφτεται ότι σε 1 βδομάδα το deadline θα έχει καταφέρει να έρτει. Τότε το χαριτωμένο ανέμελο γουρουνάκι αποφασίζει ότι δεν γίνεται να ζει σαν γουρούνι. Έτσι αποφασίζει να συγυρίσει! Τζαι συγυρίζει. Κάμμει τη φάρμα που γωνιάς, πλυννίσκει περσιάνες, τρίφκει το κάθισμα της τουαλέτας με τόλμη και αφοσίωση, συσταρίζει τα ρούχα μες στα αρμάρκα με χρωματολογική και μακρομανική σειρά.

Σε 6 μέρες το deadline θα φτάσει σύμφωνα με τους ακριβείς υπολογισμούς του γουρουνακίου. Κάτι σε αυτή τη σκέψη ξυπνά τον Τσελεμεντέ στο γουρουνάκι. Τζαι έτσι το γουρουνάκι αρχίζει να ψήννει muffins με πορτοκάλι, muffins με σοκολάτα άσπρη, muffins με πορτοκάλι τζαι σοκολάτα άσπρη, cheesecake, κρέμα νέσκαφε, σπαναχόπιτα, τυρόπιτα τζαι το γλύκισμα με τες snickers (έτσι το έμαθε η μάμμα του στο χαριτωμένο ανέμελο γουρουνάκι). Οι γείτονες του μικρού γουρουνακίου λαμβάνουν πιατούθκια με γλυκίσματα τζαι βαφτίζουν το χαριτωμένο ανέμελο γουρουνάκι παράξενο αλλά τέλειο γείτονα. Ο δε συγκάτοικος του χαριτωμένου ανέμελου γουρουνακίου, ας τον ονομάσουμε αξύριστο φαλακρό λιοντάρι, νιώθει ότι πρωταγωνιστεί στις Stepford wives και παράλληλα συμπαρίσταται σθεναρά (βλ. τρώει).

Σε 5 μέρες το deadline καταφτάνει. Μόλις τώρα το χαριτωμένο ανέμελο γουρουνάκι πρόσεξε ότι κουβαλά βαλίτσες μαζί του, πολλές βαλίτσες, γεμάτες σημειώσεις τζαι βιβλία. Το γουρουνάκι καταλαβαίνει ότι δεν έχει χώρο να βάλει αυτά που κουβαλά μαζί του το deadline, έτσι αποφασίζει να αναδιοργανώσει το γραφείο και τις βιβλιοθήκες του. Του παίρνει 2 ώρες να συγυρίσει και 6 να παίξει με τα φλομάστερ.

Σε 4 μέρες το deadline ε ε έρχεται. Το γουρουνάκι αποφασίζει να οργανώσει τις εκδηλώσεις υποδοχής του. Κάμμει φραπέ, τρώει muffins, τσιακκάρει τα email του, δκιαβάζει εφημερίδες τζαι blogs, βλέπει comics online, βλέπει cartoons online, τσιακκάρει τα email του τζαι απαντά σε τζείνα που εβαρκέτουν πριν, βλέπει ειδήσεις τύπου “νεκροφόρα συγκρούστηκε με το αυτοκίνητο που μετέφερε τη χήρα του νεκρού, το φέρετρο καρφώθηκε στη χήρα, η χήρα πέθανε”, ξαναδιαβάζει εφημερίδες τζαι blogs, μπαίνει facebook, μιλά στο τηλέφωνο. Μετά από ώρες το γουρουνάκι συνειδητοποιεί ότι η διαδικτυακή του περιπλάνηση είναι μάταιη διότι ούτε μια ιδέα για τις εκδηλώσεις υποδοχής του deadline δεν βρήκε.

Σε 3 μέρες το deadline θα είναι εδώ. Το χαριτωμένο ανέμελο γουρουνάκι συνειδητοποιεί ότι το deadline καταφτάνει πρωί πρωί, άρα ουσιαστικά 2 μέρες έμειναν. Έτσι αποφασίζει να ετοιμάσει τις εκδηλώσεις υποδοχής όσο πιο γρήγορα γίνεται. Ζητά ιδέες από φίλους, γνωστούς και συναδέλφους και πανικοβάλλεται. Για να ηρεμήσει επαναλαμβάνει τη χθεσινή διαδικασία η οποία ξεκινά με το κάμμει φραπέ αλλά καταλήγει στο “βλέπει σε μαραθώνια ιδιωτική προβολή το beetlejuice τζαι το big lebowski”.

Το deadline φτάννει αύριο. Το χαριτωμένο ανέμελο γουρουνάκι κατάφερε να διοργανώσει το 1/3 των εκδηλώσεων υποδοχής του. Αγχώνεται. Η φούξια σπιράλ ουρά του γίνεται λιλά. Για να χαλαρώσει αποφασίζει να επαναλάβει την χθεσινή διαδικασία χαλάρωσης αντικαθιστώντας όμως πάλι το τέλος με “περνά μια ώρα γράφοντας για τον εαυτό του στην προσωπική του ιστοσελίδα, χρησιμοποιώντας σουρεάλ εικόνες για να δείξει απλά ότι αν η ζωή του γινόταν ποτέ videogame θα είχε τίτλο “The nation of Procrasti” και όταν θα το έβαζες στην κονσόλα θα σου έβγαζε απλά μήνυμα “παίζεις μετά”.

Μιαν μιξ

-Αν ο τζαιρός της Αγγλίας είσιε Facebook το relationship status του θα ήταν it’s complicated.

-Τούτο εν αφιερωμένο στες κοπέλες-θεωρίες.

-Αν έκαμες φιλενάδα της οποίας η καταγωγή είναι από το πρώην ανατολικό μπλοκ που επειδή εν 1,75 φατσάρει σου πολλά μη Κυπραία, τούτο εν σημαίνει ότι το πόδι της εν πιο ωραίο που της υπέρτατης πουτταρέλλας δαμέ ούτε σημαίνει ότι εσύ γαμάς μια θεά. Έσιει βυζιά; Ναι. Έσιει σιέρκα τζαι πόδκια; Ναι. Έσιει μουνί; Ναι. Ε εν γεναίκα!

-Αν νιώθεις θιγμένη επειδή κάποιος έφκαλε τραγούδι που μιλά για τις typical Κυπραίες μάλλον εν επειδή είσαι typical Κυπραία που φορείς τακούνια με κολάν τζαι κολάν με κοντό παντελόνι.

-Αν νιώθεις θιγμένη επειδή κάποιος έφκαλε τραγούδι που μιλά για τις typical Κυπραίες τζαι αποφασίζεις να απαντήσεις προσπάθησε στην απάντηση σου να μεν χασκογελάς, να μεν βάλεις το video του τύπου να παίζει στο background τζαι οι στίχοι σου να ξεφεύγουν λίο που το πλαίσιο “ναι αλλά γαμάς με στο τέλος εμένα typical Κυπραίε”.

ΥΓ. Ο τίτλος εν ο διακαής μου πόθος εδώ και 8 μήνες μαζί με οφτό αθηενίτικο στη γάστρα με πουρκούρι του Γιώρκου, ψουμί αθηενίτικο εννοείται τζαι γιαούρτι στο πήλενο το κκεσούι.

Limoκάμπινο

Έχετε λεφτά για πέταμα; Έχετε μεγάλο πάρκινγκ (ή έστω ένα χωράφι δίπλα που το σπίτι); Έχουμε τη λύση! Limo-κάμπινο!

Δεν είναι μόνο αυτοκίνητο. Δεν είναι μόνο διπλοκάμπινο. Δεν είναι μόνο λιμουζίνα. Είναι όλα σε ένα νοικοκυρεμένα! Είναι διαφήμιση της Alpha Bank και του Vidal Sassoon μαζί!

Οι απεριόριστες χρήσεις του limoκάμπινου δεν μπορούν να αφήσουν ασυγκίνητο κανέναν Κύπριο.

Το limoκάμπινο είναι η επιτομή του πρακτικού στυλ. Είναι ιδανικό για:

-Κυνήγι με κουμπάρους, γαμπρό, πεθερό, κουνιάδους και πρωτάρη αρφότεχνο

-Το πάνω σημείο αντικαθιστώντας το κυνήγι με τη λέξη καπαρέ και διαγράφοντας τον πεθερό (terms apply).

-Σαββατιάτικη τσάρκα από Μακαρίου μέχρι Brown’s

-Κυριακάτικο γάμο στον Καραπατέα

-Εξορμήσεις της Καθαράς Δευτέρας με μοναδικό στιλ και άνεση

-Εξορμήσεις σε Μαχαιρά και Πλατάνια για σούβλα

-Σύναμα πατατών – επίβλεψη εργατών

-Μοναδικές εμφανίσεις στο Σάρραϊς (με τους τροχούς φουσκωμένους από σπίτι)

Μην το χάσετε, θα χάσκετε!

Διάλειμμα

Πάω τζι έρκουμαι.

Υ.Γ. Μάμμα εν έρκουμαι, μεν αγχώνεσαι.

Τι θα κάνω όταν μεγαλώσω

Όταν μεγαλώσω θα αλλάξω το όνομα μου από Γεωργία σε Τζιωρτζίνα (από Παρασκευούλλα σε Βίβιαν και από Δωροθέα σε Ντόρις κλπ). Θα βάψω τα μαλλιά μου ασπρόξανθα (αλλά θα αφήσω τη μαύρη ρίζα να φαίνεται επειδή είναι πολύ κουλ) και θα ντύνομαι μόνο με μάρκες. Θα διαβάζω περιοδικά με ανιαρές γυναίκες στο εξώφυλλο και ηλίθιες γυναίκες στις μέσα σελίδες. Θα ακούω Μιχάλη Χατζηγιάννη φανατικά και θα με συγκινεί πολύ ο Πλούταρχος. Στα κλαμπ θα ξεσαλώνω με Πάνο Κιάμο, Φανή Δρακοπούλου και φυσικά τα νέα σουξέ του Πετρέλη δια χειρός Φοίβου. Στην τηλεόραση θα βλέπω οτιδήποτε περιέχει γυναίκες που περνούν δύσκολους και ανεκπλήρωτους έρωτες ενώ παράλληλα πηδιούνται ασυστόλως και αδιακρίτως φορώντας όμως πάντοτε ακριβά και επώνυμα βρακιά. Θα διαβάζω βιβλία που θα μπορούσαν να είναι τα σενάρια των σειρών που προανέφερα. Θα βγαίνω έξω με τις πανομοιότυπες με μένα και μεταξύ τους φίλες μου και θα πηγαίνουμε για καφέ, κρατώντας πάντα τις σούπερ ουάο τσάντες μας στο χέρι ή μέχρι τον αγκώνα, σε μέρη που καθόλου δεν θα μας νοιάζει η ποιότητα του καφέ, αλλά το ποιους θα δούμε και ποιοι κυρίως θα μας δουν. Σινεμά θα πηγαίνουμε μόνο για ταινίες με ωραίους γκόμενους για πρωταγωνιστές κι αυτό αν δεν έχουμε κάτι πολύ καλύτερο να κάνουμε (διότι τα σινεμά είναι λίγο μπανάλ, μεταξύ μας). Ο μπαμπάς μου θα μου δίνει λεφτά όποτε θέλω (και για πάντα) και εγώ θα τα ξοδεύω σε shopping therapies. Θα αγοράζω όλα τα ρούχα που βλέπω να φοράνε στα περιοδικά και όλα τα καλλυντικά που βλέπω να συστήνουν. Θα πηγαίνω μια φορά τη βδομάδα να μου φτιάξουν τα νύχια και τα μαλλιά και θα επισκέπτομαι την αισθητικό δις μηνιαίως. Θα βγαίνω μόνο με άντρες που οδηγούν ακριβά αυτοκίνητα, έχουν μπαμπά ματσωμένο και μυαλό καμένο. Στο τέλος θα παντρευτώ έναν από αυτούς και πλέον δεν θα παίζει κανένα ρόλο το πτυχίο στο Management και στο Business Administration που απέκτησα στο Πανεπιστήμιο Κύπρου/University of Ashetington/στην ανάγκη Intercollege. Θα του κάνω ένα παιδί και η υπέρτατη μου ευτυχία θα είναι όταν ένα από τα περιοδικά που διαβάζω θα με φιλοξενήσει στις σελίδες του να τους ξεναγώ στο καινούριο μου σπίτι και να τους επιδεικνύω το μελλοντικό κακομαθημένο μου σπλάχνο του οποίου το όνομα θα είναι Άρης Αλέξανδρος Μιχαήλ αν είναι αγόρι ή Μαριέλλα Σελίν Γκλόρια αν είναι κορίτσι.

Αν αναγνωρίσατε οπουδήποτε στο παραπάνω κείμενο τον εαυτό σας here is my scientific opinion: Kill yourselves.

Στρατά στρατούλα

Εχτές που εμιλούσα με τον αρφό μου στο τηλέφωνο ήρτε στην κουβέντα ο στρατός. Ο αρφός μου εν να πάει στρατό το καλοτζαίρι. Η κουβέντα που μου είπε έβαλε με σε σκέψεις. “Ένεν πολλά παρανοϊκό που έσιει που τον τζαιρό του Σάββα που ακούμε την κουβέντα ώσπου να έρτει η σειρά σου εν θα έσιει στρατό;”. Ο Σάββας εν ξάδερφος, 27 χρονών σήμερα.

Εσκέφτηκα πόσα χρόνια έσιει που ακούμεν ότι εν να λυθεί το κυπριακό. Εσκέφτηκα πόσα χρόνια έσιει που ακούμε ότι εν να καταργηθεί ο στρατός, εν θα τον έχουμε ανάγκη. Εσκέφτηκα πόσα χρόνια έσιει που καρτερά ο παπάς μου να πιάσει την περιουσία του πίσω.

Στο νου μου ήρταν τζαι τζείνες οι νύχτες που ακούαμεν πυροβολισμούς μες στα αξημέρωτα. Που εκάμμαμεν κρησφύγετα μες στην αυλή τζαι εκλέφκαμεν ούλλοι πράματα που τα αρμάρκα των μανάων μας για προμήθειες. Που εσπάζαμε μπουκάλες τζαι εβρίσκαμε μεγάλες πέτρες τζαι εβάλλαμεν τα στο δρόμο που οδηγεί στη νεκρή ζώνη. Αν γινεί πόλεμος να προλάβουμε.

Η γειτονιά μου εν η τελευταία γειτονιά της Αθηένου πριν τα κατεχόμενα που την μερκά της Μελούσιας. Που το παράθυρο της κουζίνας μας έμαθε με ο παπάς μου να θωρώ το φυλάκιο το τούρτζικο τζαι τη σημαία πάνω στο βουνό. Μια νύχτα, ήμουν 6-7 χρονών, ακούσαμε περίεργους θορύβους. Επρολάβαν οι γονιοί μου να δουν τους στρατιώτες τους Τούρκους να βουρούν. Στο δημοτικό ακούσαμε τόσες πολλές φορές ότι η Αθηένου εν περικυκλωμένη τζαι μιαν έξοδον έσιει αν γινεί πόλεμος που εσυζητούσαμε μεταξύ μας που να χωστούμεν αν γινεί πόλεμος. Τζαι μέσα μας ούλλοι ετρέμαμε ότι εν να γινεί.

Εμεγάλωσα με μια πίκρα τζαι ένα παράπονο ότι ο τόπος μου, η Αθηένου, εν η πιο αδικημένη. Εθεωρούσα το άδικο ότι κανένας εν ήξερε που ένι, ενώ πριν την εισβολή ήταν ο πιο πλούσιος τόπος της Μεσαορίας τζαι ήταν σταυροδρόμι για Λευκωσία-Λεμεσό-Λάρνακα τζαι γι’ αυτό έσιει τζαι το χάνι. Εθεωρούσα το άδικο που κανένας εν εμπορούσε να δει το βασίλειο των Γόλγων, την αρχαία Αθηένου. Εθεωρούσα το άδικο ότι εβλέπαν με ειρωνικά άμα τους ελάλουν ότι η Αθηένου εν ο μεγαλύτερος σε έκταση δήμος της Κύπρου, ένεν χωρκό, απλά το 70% της γης της εν κατεχόμενη. Εθεωρούσα το άδικο που ενώ ο παπάς μου επήεννε με το ποδήλατο 10 λεπτά στη Λευκωσία, τωρά κάμμει μισή ώρα για να φτάσει στα φώτα του Καλησπέρα.

Τωρά; Τωρά θεωρώ τα ούλλα τόσο μάταια. Εκουράστηκα να περιμένω. Εμεγάλωσα. Εν φοούμαι τον πόλεμο. Φοούμαι τη διχοτόμηση. Φοούμαι τα μυαλά που κουβαλούν οι ανθρώποι. Φοούμαι ότι τόσοι αιώνες εξέλιξης τζι εμείς ακόμα πιθηκίζουμε. Φοούμαι ότι επεράσαν 12 χρόνια της ζωής μου μέσα στο φόβο, τη ντροπή τζαι ένα έντεχνα καλλιεργημένο αίσθημα αδικίας. Ο Επίκτητος είπε ότι μόνο όσοι έτυχαν παιδείας είναι ελεύθεροι. Τωρά καταλαβαίνω ότι στην Κύπρο η παιδεία σκλαβώνει σε. Ενίοτε αντικαθιστά τζαι ένα ανοιχτό μυαλό με ένα όφκιερο*.

*Σύμφωνα με τον Malcolm S. Forbes ο σκοπός της παιδείας είναι να αντικαταστήσει ένα άδειο μυαλό με ένα ανοιχτό.

Ενημέρωση (κάτι σαν τα νέα της Σημερινής)

Όπως θα επροσέξετε εψιλοχάθηκα. Ο λόγος εν επειδή μάχουμαι να μαζέψω τα πράματα μου για την επάνοδο μου στην Κύπρο. Δυστυχώς τα πράματα εν ήρταν όπως επερίμενα, ότι δηλαδή θα εμείνισκα Αγγλία να τελειώσω το μάστερ μου, να δουλέψω ποδά τζαι μετά να πάω Ολλανδία για το διδακτορικό μου.

Ανήκω πλέον τζι εγώ στο κλαμπ των εγκύων μπλόγκερς τζαι εν μπορώ να πω ότι είμαι ιδιαίτερα περήφανη για τον εαυτό μου. Τόσοι κόποι, τόσες προσπάθειες, τόσα όνειρα, εγκρεμιστήκαν απλά για μια νύχτα που το μόνο που θυμούμαι είναι να σνιφάρω τεκίλες τζαι να ανεμίζω το τάγκα μου χορεύκοντας πάνω στο μπαρ.

Το μόνο που με παρηγορεί εν ότι ο Κούγιας έκαμε μήνυση του εαυτού του για συκοφαντική δυσφήμιση τζαι πλέον απ’ ότι είδα στο Zougla.gr (το αγαπημένο μου ενημερωτικό site) επήε στις Μπαχάμες να βρει τον εαυτό του. Ε τζαι η δήμευση της περιουσίας της εκκλησιάς μπορώ να πω ότι με γεμίζει αισιοδοξία. Το μόνο αρνητικό εν ο διορισμός του Ττόμι βου ως PR executor (όι εν έθελα να πω executive) του Εφραίμ. Είχα μέσα μου μια κρυφή ελπίδα ότι θα έπαιρνε την θέση ο Λιλλήκας επειδή επεθύμησα τη γλυκειά του φατσούλα στις ειδήσεις.

Here is Tom with the weather.