Ήσαν εγώ κι εσύ

Εν να σου τα πω όπως τα σκέφτουμαι, νεκατωμένα. Τα συναισθήματα που τζαι οι σκέψεις μου που τον τζαιρό που έφυες εγίναν ένα συρματόπλεγμα γυρώ που το νου τζαι την ψυχή μου τζαι πονούν με κάθε φορά που προσπαθώ να πάω λίο πάρακατω, να θυμηθώ τα μάθκια σου πώς με εθωρούσαν, να ακούσω τη φωνή σου να μου φωνάζει, να σε δω μπροστά μου να περπατάς. Άμα ακούω τραούδκια που μιλούν για τελευταίους σταθμούς, όπως τωρά, τρέμω σύγκορμη, χάννω κάθε έλεγχο στα μάθκια μου τζι αρκέφκω να κλαίω όπως τότε, σπαρακτικά, δυνατά, με κραυγές. Τζι ύστερα πιο σιγά, κουλουρκάζουμαι σαν το μωρό σε μια μήτρα που εν υπάρχει τζαι κλαίω σιγά, για τον εαυτό μου πλέον τζι όι για σένα. Γιατί κάμμω τζείνο που μισώ, λυπούμαι τον εαυτό μου, λυπούμαι ούλλες τες στιγμές της ζωής μου που εν θα είσαι τζιαμέ. Έσιει 6 χρόνια φέτος. Εν το κατανοώ ακόμα, εν τόσον δίπλα μου τζείνες οι στιγμές. Πάνω στον ώμο μου τζι ακολουθούν με, μπορώ να τες φέρω μπροστά μου με κάθε λεπτομέρεια τζαι να πονήσω κάθε φορά πιο πολλά. Έσκισα το δέρμα μου, έβαλα το μασιέρι μέσα τζαι κάθε φορά βάλλω το πιο βαθκιά τζαι δεν έσιει πάτο να φτάσω. Συνηθίζεις το ότι έσιει ένα μασιέρι πάνω σου αλλά κάθε φορά πάει πιο βαθκιά τζι υπενθυμίζει σου ότι εν τζιαμέ για να σε πονεί. Ο χρόνος ένεν ο καλύτερος γιατρός, κανένας θεός εν έξερε καλύτερα, εν σε επεθύμησε η μάμα σου τζι επήρεν σε κοντά της τζαι εν θα το ξεπεράσω ποτέ. Ήμουν 17 χρονών, επερίμενα σε τζι εσύ επέθανες. Τζαι που τότε πεθανίσκω κάθε φορά που σε σκέφτουμαι.

Nobody fucks with the Jesus

Ο ιός (γνωστός στην πιάτσα με το κωδικό όνομα H1N1), αφού περιπλανήθηκε αρκετά στην υδρόγειο, μεταδίδοντας τη γρίπη σε ανυποψίαστους πολίτες, έφτασε κουρασμένος, άλουτος και αξύριστος στην ενάλια γη της Κύπρου. Χαιρέτισε τους τελωνειακούς και κατευθύνθηκε στο απέραντο playground του, την κυπριακή ατμόσφαιρα. Εκεί ξανάνιωσε και πάλι. Μετέδωσε τις αρρωστημένες του διαθέσεις σε σχολεία, στρατόπεδα, γραφεία, τράπεζες, καφενεία, το Πλην Δύο, το Sunrise, καπαρέ, κουρεία, ινστιτούτα αισθητικής και τόσους άλλους μέχρι πρόσφατα αθώους, άσπιλους και αμόλυντους χώρους. Ώσπου αποφάσισε να χτυπήσει την πόρτα της εκκλησίας της Κύπρου, αυτής της πουτσοαυτοκέφαλης. Με το θράσος και το γνωστό υφάκι του μάγκα που τον χαρακτηρίζει, ο ιός χτύπησε δυνατά την πόρτα 3 φορές και ακολούθως φταρνίστηκε δυνατά, με πάθος, φλέγμα και ένταση, εκτοξεύοντας τα ninja-μικρόβια του παντού. Ξαφνικά όμως, ο ιός ακούει πίσω από την πόρτα τα βροντερά βήματα του Γεώργιου του Μικροβιοφάγου και του Χρυσόστομου του Γριποδιώχτη. Η πόρτα ανοίγει και μέχρι να προλάβει ο ιός να καταλάβει τι γίνεται, ορδές αμπαλακλάβωτων semi-ninja παπάδων επιτίθενται αιφνιδιαστικά στα ninja μικρόβια (βλ. αποκλειστική φωτό), ενώ εκείνος βρίσκεται λουσμένος στην θεία κοινωνία με το δισκοπότηρο καπέλο. Τον μπουκώνουν και 5-6 αντίδωρα χοντροκομμένα και ο ιός δεν λαλεί μανά. Τον μεταφέρουν στα ιδιαίτερά τους. Αφού συνέρχεται λίγο, ο ιός αντιλαμβάνεται ότι ζει τη real-life εκδοχή του Godfather. Μόνο το κεφάλι του αλόγου λείπει…όχι, νάτο! Ο Γεώργιος ο Μικροβιοφάγος και ο Χρυσόστομος ο Γριποδιώχτης στέκονται από πάνω του. Ντυμένοι στα μαύρα ράσα τους, με τα bling bling all in his face, ο ιός κατουρά σισαμόλαο. Αποφασίζει να συνεργαστεί πλήρως.

Ιός: -Πείτε μου τι θέλετε κι εγώ θα το κάνω.

Γεώργιος: -Να φύεις ρε σατανά τριτζιέρρατε που τα πόδκια μας! Θέλουμε να δώσουμε στο λαό αυτό που θέλει και μας εμποδίζεις. Αυτό δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε. So talk to the hand, δεν μας αφοράς, ακούεις;!

Ιός: -Μάλιστα κύριε.

Χρυσόστομος: -Τζιερκά τζαι λιβάνια. Α Γεώργιε, μιας τζι έφερε το η κουβέντα σημείωσε να κονφερμάρουμε τη χριστουγεννιάτικη παραλαβή.

Γεώργιος: – Yes master.

Αφού κοιτούν για τελευταία φορά τον ιό pitifully τον αφήνουν να φύγει. Την επόμενη μέρα ο ιός, φοβισμένος ακόμα, αγοράζει μια εφημερίδα “Πολίτης”. Ανοίγει στην σελίδα 24 και διαβάζει το εξής: «…ο Μητροπολίτης Πάφου Γεώργιος ανέφερε ότι με τα Θεία, δεν μεταδίδεται καμιά ασθένεια». Παίρνει αμέσως τηλέφωνο τον ξάδερφό του, τον Κοινό Ιό, ο οποίος με τρεμάμενη φωνή του το επιβεβαιώνει, λέγοντάς του παράλληλα να μην το ψάξει περαιτέρω γιατί θα υποφέρει. Ο ιός τότε καταλαβαίνει ότι και ο ξάδερφός του πέρασε όσα κι αυτός. Κατεβάζει το καπέλο του, κουμπώνει την μαύρη του καμπαρντίνα μέχρι το λαιμό και με βήμα γοργό κατευθύνεται προς το λιμάνι. Έχει αρχίσει να πέφτει ψιλή βροχή.

Κάποιες φορές είμαστε μόνο για κλάματα

Που τον Πολίτη, 29/11/2009

in memoriam

Στην κοιλάδα του Ηλάι
Είναι ανθρώπινη και κατανοητή η αμηχανία απέναντι σε καταστάσεις όπως αυτή που ζούμε. Ακόμα και η σιωπή που μας περικυκλώνει όταν αναφέρουμε το όνομα του γιου μας, Τεύκρου, έχει την εξήγησή της. Όλοι θέλουν να “πάνε παρακάτω”, θέλουν να φύγουν από τη σφαίρα του δυσάρεστου. Ο χρόνος, εξάλλου, είναι ο καλύτερος σύμμαχος των ανθρώπων. Φτάνει βέβαια να μη βρίσκονται στο κέντρο της φωτιάς, γιατί τότε ο χρόνος συστέλλεται και διαστέλλεται με εντελώς παράδοξο τρόπο. Το χάραμα της 9ης Οκτωβρίου, η ώρα που πέθανε στη σκοπιά του ΚΕΝ Λάρνακας ο 17χρονος γιος μας Τεύκρος, για όλους είναι δικαιωματικά “σχεδόν δυο μήνες μακριά”. Για μας είναι σήμερα.
Αντίθετα, οι διαδικασίες και οι έρευνες για τις συνθήκες του θανάτου τού Τεύκρου μας προβλέπεται να κρατήσουν μήνες ακόμα. Κατά αντιστρόφως ανάλογο τρόπο, εδώ ο χρόνος διαστέλλεται εξίσου απίστευτα. Ενόσω βέβαια η Αστυνομία διερευνά τα όσα περίεργα και παράδοξα έγιναν αμέσως πριν την ώρα του κακού, πολλοί άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα να μετατρέπονται σε ανώνυμους “ντετέκτιβ”, εξάγοντας πορίσματα που υπηρετούν τις δικές τους ανάγκες και τις δικές τους ανασφάλειες. Οι άνθρωποι, κατά κανόνα, φοβούνται το μη προφανές.
Αλλά οι άνθρωποι φοβούνται και το άβολο προφανές: Γι’ αυτό και στο χορό των “πορισμάτων” που εξάγει σωρηδόν η κοινωνία για τη συγκεκριμένη περίπτωση, ο παράγοντας “στρατός” βρίσκεται περιέργως στο απυρόβλητο. Κανένας που έχει παιδί που είναι ή πρόκειται να πάει στο στρατό δεν αντέχει να δεχτεί πως μπορεί να ευθύνεται αυτός ο Γολιάθ. Γιατί τότε αρχίζουν οι προσωπικές ευθύνες του καθενός μας για το πού στέλνουμε τα παιδιά μας. Έτσι, εμείς καθημερινά εισπράττουμε απίστευτες εικασίες ως βεβαιότητες. Κατά έναν παράδοξο τρόπο, μάλιστα, συνοδεύονται από ένα “άκουσα ότι…”. Και κατά διαβολική σύμπτωση αυτό το “άκουσα ότι…” ποτέ δεν συνοδεύεται από το όνομα του όποιου -μυστηριώδους- ομιλούντος. Όπως κάθε χορός αντικρουόμενων φαντασιώσεων, δεν έχει καμιά υπογραφή.
Η πολλή αγάπη που εισπράξαμε και εισπράττουμε από φίλους, αντισταθμίζει. Την ίδια ώρα, όμως, αισθανόμαστε έντονα πως η προστατευτική σιωπή που απλώνεται σαν μανδύας γύρω μας, δεν είναι ό,τι ακριβώς θα θέλαμε. Και δεν είναι αυτό που αξίζει στον Τεύκρο μας. Δεν του αξίζουν οι ηλίθιες εικασίες, δεν του αξίζει όμως ούτε η σιωπή. Είτε από αγάπη προς εμάς, είτε με κίνητρο τον υπαινιγμό του “δεν δικαιούστε διά να ομιλείτε”. Το πέρασμά του από τη ζωή ήταν εξαιρετικά περήφανο για να πνιγεί μέσα στην απώλειά του.

Όταν ένα πανέξυπνο παιδί γεμάτο επιτυχίες, σχέδια και όνειρα μέχρι την τελευταία του στιγμή, χάνεται με ένα τέτοιο τρόπο, οι πρώτοι που οφείλουν να αισθάνονται ένοχοι είναι οι γονείς του. Που δεν κατάλαβαν, δεν είχαν δει, δεν είχαν έστω διαισθανθεί. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως όλα τα υπόλοιπα θα πρέπει να παραγραφούν. Και αν δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα πρέπει να τα διερευνήσουμε και να τα συζητήσουμε, πάντως σίγουρα δε θα πρέπει να παρασιωπηθούν:
1. Το γεγονός ότι αρνηθήκαμε να γίνει στρατιωτική κηδεία για τον Τεύκρο μας, και με τη στάση μας προκαλέσαμε και την απουσία του υπουργού από αυτήν, δεν ήταν αποτέλεσμα εμπάθειας. Ήταν η πεποίθησή μας πως αυτός ο παραλογισμός με το στρατό θα πρέπει τουλάχιστον να αρχίσει να συζητείται: Αν ως κοινωνία θέλουμε να καμωνόμαστε τους αγωνιστές και την ίδια στιγμή δε θέλουμε να πληρώνουμε για επαγγελματικό στρατό, τότε οφείλουμε ως ενήλικες να τον στελεχώνουμε οι ίδιοι με ουσιαστικό τρόπο, για κάποια από τα ενήλικά μας χρόνια. Μπορούμε να δανειστούμε ακόμη και πρότυπα άλλων χωρών. Δεν γίνεται μια κοινωνία ενηλίκων να κολυμπά στην ευμάρεια, και την ίδια στιγμή να στέλνει 17χρονα παιδιά για δυο χρόνια στο στρατό για να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Στέλνουμε ανήλικους στην κοιλάδα του Ηλάι για να αντιμετωπίσουν τον Γολιάθ που εμείς αποστρεφόμαστε. Και παραξενευόμαστε κιόλας που κάποιοι δε θέλουν να πάνε (οι… “φυγόστρατοι”) ή κάποιοι άλλοι ξαστοχούν και τελικά ο Γολιάθ τούς σκοτώνει. Και με κάθε φυσικότητα, τους ζητάμε και τα ρέστα. Πρόκειται για τον πιο κυνικό εγωισμό μας, ακόμη και απέναντι στα ίδια τα παιδιά μας.
2. Παρακολουθούμε αυτόν τον καιρό τους πανηγυρικούς με την ευκαιρία των 20 χρόνων της σύμβασης για τα δικαιώματα του παιδιού. Πρόκειται για μια κατάκτηση των σύγχρονων κοινωνιών, αναμφίβολα. Όμως, ως κυπριακή κοινωνία για άλλη μία φορά αποφεύγουμε το πιο ουσιώδες: Ναι, είναι σημαντική η καταπολέμηση της λεκτικής, ψυχολογικής και σωματικής βίας κατά των παιδιών στην οικογένεια και στο σχολείο. Δεν είναι όμως αποκορύφωμα αυτής της βίας το να αποφασίζουμε εμείς οι ενήλικες τη στράτευση ανηλίκων; Έστω και μετά από δική τους επιθυμία, το να υπογράφουμε ως πατέρες να σταθούν αντιμέτωποι με τον Γολιάθ (τον οποίο εμείς είδαμε, αυτοί αγνοούν), και να τους δίνουμε ένα ένσφαιρο όπλο να φυλάνε μια σκοπιά νυχθημερόν, δεκάδες χιλιόμετρα μακριά από τον εχθρό (τον δικό μας, όχι τον δικό τους), δεν είναι παραβίαση των δικαιωμάτων τους; Η Επίτροπος για τα Δικαιώματα του Παιδιού, με τη γνωστή ευαισθησία της, ας αρχίσει να το βλέπει αυτό το ζήτημα αυτεπάγγελτα. Όχι νομικίστικα, αλλά στην ουσία του.
3. Είμαστε -ως γνωστόν- μια συντηρητική κοινωνία. Τόσο συντηρητική όμως, που αντιστρέφουμε τις ίδιες τις προσχηματικές μας αρχές και αξίες: Νομιμοποιούμε καθημερινά στη συνείδησή μας αυτόν που επιλέγει την ώρα του διλήμματος, να βλάψει τον άλλον. Και στρέφουμε την πλάτη σ’ αυτόν που -σε όλη του τη ζωή, αλλά και την κρίσιμη ώρα- κάνει την υπέρτατη επιλογή να βλάψει τον εαυτό του παρά να κάνει κακό σε άλλον. Κι ας είναι ένας άρχοντας μ’ αυτήν του την επιλογή. Μια στάση της κοινωνίας μας εξαιρετικά βολική: Κανένα ΜΜΕ δεν είναι υποχρεωμένο να ασχοληθεί με ένα τέτοιο θέμα αφού είναι ταμπού, και φυσικά κανένας δεν ζητά λογαριασμό από τον Γολιάθ. Ούτε καν τα περί “ανθρωπίνου λάθους”, που έγιναν της μόδας τελευταία, δεν χρειάζεται να λεχθούν ως δικαιολογία. Γιατί κανένας δεν ζητά λογαριασμό.
4. Μέχρι πότε κάθε οικογένεια θα υποχρεώνεται να υφίσταται μόνη της τις μακρόσυρτες διαδικασίες που συνεπάγεται μια τέτοια τραγωδία; Το γεγονός ότι η υπόθεση της “Ήλιος” τώρα μπαίνει στην τελική (;) φάση, είναι μια ένδειξη. Την ίδια ώρα, όμως, δεν σημαίνει ότι λιγότερο πολύπλοκες υποθέσεις (με όλα τους τα παράδοξα) δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται με πιο ανθρώπινους ρυθμούς. Έχει κανείς την αίσθηση ότι το σύστημα έχει ταχθεί να κατακρεουργεί όσους είχαν την ατυχία να χάσουν ένα αγαπημένο τους πρόσωπο.

Εμείς δεν έχουμε να πούμε τίποτε άλλο. Θα παρακολουθούμε με κατανόηση γύρω μας να δοξάζεται εκείνο το παπαδιαμαντικό “εξηκολούθει”. Αλλά την ίδια ώρα θα είμαστε παρόντες όσο μπορούμε και όσο αντέχουμε. Για να είμαστε βέβαιοι ότι το κάθε βήμα, την κάθε επιλογή και την κάθε σκέψη -μέχρι και την τελευταία- που έκανε ο Τεύκρος μας, θα υπάρχουν δυο τουλάχιστον άνθρωποι που θα τα αγαπούν και θα είναι περήφανοι γι’ αυτά. Που θα είναι περήφανοι, όπως αξίζει στον Τεύκρο τον Άρχοντα – της δικής του ζωής και της δικής μας.

Γράφουν Παύλος Παύλου – Αντρούλα Λάρκου

Τι να πεις μετά που τούτο; Εξαπολύσαμε την ελπίδα μες τες νάρκες τζι είπαμε της “βούρα”.

Bullshit intolerant

1. Αν είσαι όντως bitch, δεν το διαφημίζεις. Δεν λαλείς δηλαδή «είμαι bitch» σε οποιοδήποτε διαδικτυακό σου προφίλ. Αν είσαι θα το πουν οι άλλοι για σένα. Trust me, they will.
2. Επειδή έχεις Apple δεν σημαίνει ότι είσαι ξεχωριστός. Ούτε δημιουργικός. Το Apple σου δεν είναι χειροποίητο τζαι δεν το εκάμαν μονόφθαλμοι εργάτες σε απομονωμένες σπηλιές στα Ιμαλάια. Είναι μαζικής παραγωγής προϊόν τζαι κυκλοφορεί παντού. Άτε, πίεννε παίξε με το photo booth τζαι βάλε τες φωτογραφίες στο facebook.
3. Αποφάσισες ότι είσαι χορτοφάγος. Με γεια σου με χαρά σου. Μεν μου κάμμεις όμως τον βασιλιά της εγκράτειας τζαι το μοναχοπαίδι της μάνας φύσης την ώρα που τρώεις ψάρκα τζαι «tastes just like meat» πράματα που σόγια. Εν σαν να αποφασίζεις ότι δεν θα ξαναγαμήσεις γεναίκα τζαι γι’ αυτό αγοράζεις πλαστική κούκλα.
4. Επειδή υποστηρίζεις μιαν οποιανδήποτε αριστερή-αριστερίζουσα ιδεολογία, δεν σημαίνει ότι είσαι αυτόματα πιο δημοκράτης, πιο έξυπνος, πιο socially sensitive.
5. Με όσο στόμφο τζαι να πεις ότι είσαι Έλληνας, Θρακομακεδόνας, απόγονος του Λεωνίδα, Έλλην Ορθόδοξος, η πουλλού σου εν θα μεγαλώσει.
6. Αν η γκόμενα που θέλεις να της δείξεις τι είναι μεγάλο στο σώβρακο σου βάλει τις λέξεις στοματικός τζαι έρωτας στην ίδια πρόταση, ανέμενε πίππα που θα αποτελείται από το ελαφρύ γλείψιμο της κκελλούας. Οι πιθανότητες να σου κάμει deep throat εν όσες οι πιθανότητες να έρτει να σου κάμει deep throat η Asia Carrera.
7. Αν δεν χωρίσεις τη γκόμενα σου την πρώτη φορά που θα τσακωθείτε τζαι θα σου πει ότι νομίζει ότι εν έγκυος, ότι σου κάμει που τζιαμέ τζαι τζει εσύ το ενθάρρυνες. Τζαι αξίζει σου.
8. Το ότι κάμμεις ανακύκλωση σημαίνει απλούστατα ότι κάμμεις το λιγότερο που μπορείς να κάμεις για να σώσεις τον πλανήτη, γι’ αυτό μεν κάμμεις σαν να τζαι έφαες σύκο σκουλουτζιάρικο επειδή επέταξα το ττενεκκούι μου στον κάλαθο μαζί με τα υπόλοιπα σκουπίδκια τζαι όι στη σακούλα με τα ττενεκκούθκια.
9. Δεν είσαι ούτε bon viveur ούτε high-class επειδή ξέρεις τα ονόματα τριών τυρκών τζαι πέντε κρασιών. Τζαι δοκίμασε κουμανταρία με λίη τσαμαρέλλα τζαι αναρή με ψουμί τζαι μέλι να δεις τι γαργαλάει γλυκά τον ουρανίσκο τζαι τι εν η πλούσια τζαι έντονη γεύση.
10. Μεν μου κάμμεις ότι ξέρεις που μουσική επειδή ξέρεις συγκροτήματα που εν ξέρει κανένας άλλος. Τζαι παρεμπιπτόντως όταν τα μάθουν ούλλοι τζείντα συγκροτήματα σταμάτα αυτόματα να τα βαφτίζεις πουλημένα.
11. Μεν καρτεράς να σε θεωρήσω in fashion επειδή φορείς καρό πουκάμισο, γιλέκο τζαι έσιεις το jean σου μες στην μπότα. Είσαι ο ξυλοκόπος στην Κοκκινοσκουφίτσα; Είσαι ο Marshal Matt Dillon; Είσαι ο Ben Cartwright; Παίζεις στη διαφήμιση των yan yan; Didn’t think so.
12. Θέλω που τ’ αλήθκεια να σε δω το πρωί πριν να πιεις τον αλεσμένο σου καφέ στην ακριβή σου μηχανή του καφέ την οποία αγόρασες όταν έγινε in τζαι όλως τυχαίως το νέο σου addiction ο καφές. Τι εν να μου κάμεις; «Πριν να πιω καφέ εν επικοινωνώ». Αν θέλεις καφέ για να επικοινωνήσεις κάτι πάει λάθος μαζί σου, να πάεις να σε δει ένας γιατρός. Διαφορετικά χώνεψε το ότι ο εγκέφαλος σου δεν έχει switch το οποίο μόνον ο καφές (ναι, ο αλεσμένος στην ακριβή σου μηχανή) μπορεί να άψει.
13. Σταμάτα να λαλείς μαλακίες ότι οι επιρροές σου εν που τζαζ τζαι classic rock όταν τραγουδάς ποπ σκουπίδια μαζί με άλλους 3, τους οποίους εν ήξερες τζι έκαμες συγκρότημα μαζί τους επειδή έτσι ήταν να φκάλεις δίσκο. Πάρε λία ναρκωτικά, δε τι σκατά κάμεις τζαι ξαναμιλούμε.
14. Ουάο, ανακάλυψες το χόρτο. Μπράβο σου, αλλά σταμάτα να μου λαλείς για τζείντη φορά που έκαμες έτσι τζαι τζείντη φορά που ήσουν έτσι τζαι άλλοσπως επειδή έκαμες μια σπλίφα μόνος σου. Κάμε τζι άλλες, άκου το Echoes τζαι σκάσε.
15. Αν στο δικό σου μυαλό νιώθεις πολλά περήφανος/η επειδή «αμμάνα μου πελλέ, μεν δεις πόσον επίττωσα, μεν δεις τι έκαμμα» στα δικά μου αυτιά απλά έσιεις issues. Τζείνο για το οποίο είσαι τόσο περήφανος/η εν απλά ένα ωραιότατο cocktail κόμπλεξ τζαι τεκίλας. Τζαι κάμμουν το κάτι εκατομμύρια άνθρωποι κάθε Παρασκευοσαββατοκύριακο.
16. Αν θέλεις να μου κάμεις υποδείξεις τζαι παρατήρηση άμα λαλώ κάτι εναντίον των θρησκειών, φρόντισε τουλάχιστον να είσαι practising Christian, Muslim, Mormon, what fucking ever. Διαφορετικά τι εν να μου υπερασπίσεις; Την τέλεια θρησκεία σου, της οποίας τες προσταγές εν ακολουθείς τζαι απλά λαλείς ότι την υποστηρίζεις επειδή ο νους σου εν αντέχει να σκεφτεί ως πάρατζει;
17. Όι εν έχω ψιλά να σου δώκω, ούτε τσιγάρα, ούτε λεφτά στο κινητό μου. Μπορώ να σε συναφέρω free of charge στο blog μου.
18. Το sushi είναι ωμά γιαπωνέζικα κουπέπια με ψάρι αντί κιμά. Δεν δείχνει ότι είσαι καλλιεργημένος, δεν δείχνει ότι you splash the cash, δεν είναι η πεμπτουσία του υγιεινού φαγητού τζαι αν εγίνουνταν μόδα οι αθθοί ή τα κολοκούθκια με τα αυκά εσύ θα ήσουν ο πρώτος που θα επήεννε να δώκει 60 ευρώ για ένα πιατούι. Τζαι γι’ αυτό ακριβώς η γνώμη σου για το φαΐ δεν έσιει σοβαρή υπόσταση. Το φαΐ ένεν μόδα, εν απόλαυση.
19. Το ότι ξέρεις να παίζεις στο photoshop δεν σημαίνει ότι είσαι καλλιτέχνης της νέας εποχής. Oh the horror!
20. Αν είσαι οπαδός της Α κυπριακής ομάδας, εν σημαίνει ότι είσαι καλύτερος οπαδός επειδή μισάς την Β ομάδα. Τζαι αν η ομάδα σου εν εταιρεία χώνεψε το ότι ένεν ούτε ιδέα, ούτε ιδανικό. Εν κάτι σαν τη μηχανή του κιμά. Εσύ βάλλεις το κρέας τζαι τζείνοι που έχουν την εταιρεία τρων τους κεφτέδες.
21. Μπράβο σου που ξέρεις τον Κισλόφσκι τζαι τον Μπέργκμαν τζαι νιώθεις σημαντικός/ή για τούτο. Μεν με θωρείς παράξενα όμως άμα σου λαλώ ότι απολαμβάνω τα western τζαι τα έργα με zombies, τιτσίρες τζαι άλλα κατ’ εσέ ποταπά. Το ότι μια ταινία εν φκάλλει κανένα νόημα εν σημαίνει ότι τούτος εν ο πυρήνας της αριστουργηματικής του φύσης, σημαίνει απλά ότι τζείνος που την έκαμε έσιει issues ότι κανένας δεν μπορεί να μπει στο νου του επειδή εν τόσον ιδιοφυής τζαι γι’ αυτόν έκαμε μια ταινία για τον εαυτό του. Ουσιαστικά αποθεώνεις τον σοφιστικέ Dawson που το Dawson’s Creek.
22. Εσύ που έκαμες tattoo “Only God can judge me” πας στο σιέρι, πιάε σιερκές με τον τύπο που έκαμε πάνω που τον βίλλο του “Jesus loves you”. Όι, άκυρο, παίξε την του τύπου με τον Ιησού που σ’ αγαπά τζαι κανόνισε να χύσει πάνω στον Άη Γιώρκη που σκοτώνει τον Lacoste στο μπράτσο του τρίτου τύπου.
23. Σταμάτα να μου λαλείς ότι είσαι τόσο κουλ τζαι άνετη που δεν σε κόφτει αν σε απατήσει ο άντρας/φίλος σου, τη στιγμή που ξέρω ότι θωρείς το κινητό του, το facebook του, τζείνο, το άλλο. You are trying too fucking hard τζαι χώνεψε το, χάννεις χρόνο στο να τον παρακολουθείς αντί να τον ευχαριστείς, έσιεις το κοτσιανιασμένο το τζιέρρατο.
24. Να σου ζήσει το μωρό σου τζαι να ‘σαι καλά να το σιέρεσαι. Όμως εκτός τζι αν το έκαμες μαζί μου ή για μένα το μωρό, δεν φακκώ πενιά για το αν είπε κάτι σαν μάμα σήμερα ή για το αν κάμμει κάτι σαν πάπαϊ.
25. Αν ήσουν lactose intolerant ΕΝ ΘΑ ΤΟ ΕΜΑΘΑΙΝΕΣ ΣΤΑ 30 ΣΟΥ!
26. Παρόλο που ζιεις ακόμα με τη μάμμα τζαι τον παπά σου, είσαι τόσο άντρακλας καραπουσουκλής μαλαπερδοφόρος που στο αυτοκίνητο σου έβαλες Rockford Fosgate τζαι αυτοκολλητούι NOS ή του Μότη. Τουλάχιστον μεν νομίζεις ότι είσαι ο ιππότης της ασφάλτου την ώρα που γυρίζεις μες στες στράτες τζαι το μόνο που ακούεται εν το ουντς ουντς ουντς του eurotrash που ακούεις με σιονούι.

Εσύ είσαι αυτός που με κάνει να είμαι εγώ

Πάει 20 λεπτά. Δείτε το.

http://www.youtube.com/watch?v=j4rOsHVUqm4

Hurma

Είμαι ένα δέντρο, ένας φοίνικας

Σε ένα κοιμητήριο της Μεσαορίας

Πολλοί πολιτισμοί είναι θαμμένοι στη σκιά μου

Τα κόκκαλα τους είναι οι ρίζες μου

 

Από την Αίγυπτο με έφεραν εδώ πάνω σε τριήρη

Με σαράντα κωπηλάτες

Ένας Έλληνας με σκουλαρίκι με βάφτισε

Ένας Οθωμανός μπαρμπέρης μου έκανε περιτομή

Παιδεραστής. Μαθήτευσα στην Αφροδίτη την άνοιξη

Στον Ζήνωνα τους χειμώνες

 

Ίσως να μην κατάλαβες

Πως ήμουν το μοντέλο για τους Λουζινιανούς αρχιτέκτονες

 

Μια κληρονομιά από τους Ενετούς εμπόρους είναι

Ο χαριτωμένος μου λόγος, που κυνηγά την απόλαυση

Τη Ρώμη, το Βυζάντιο…Μια εφεύρεση των Βρετανών

 

Είναι αυτό το σύνδρομο της σχιζοειδούς προσωπικότητας

Που επιδεικνύω. Από καιρού εις καιρόν

Τολμώ να υποθέσω ότι είμαι άνθρωπος που λέει πιο πολλά ψέματα

Όταν τον γλύφουν. Η παράνοιά μου

Ένας ζουρλομανδύας ραμμένος από ρούχο σημαίας

Made in Greece, made in Turkey

 

Βλέπω πόλεμο όταν κοιτάζω στο νερό.

Jenan Selçuk

Stone and flower

Photo: http://7yo.deviantart.com/

Άμα μπεις στο σπίτι της Elenore τζαι του Tim εν σαν να μπαίνεις μέσα σε μιαν αγκαλιά, ζεστή, αγαπημένη, εγκάρδια. Εν θωρείς τους τοίχους. Γεμάτοι φωτογραφίες που έφκαλε ο Tim τζαι φωτογραφίες της Elenore που χορεύκει. Τζαι φυσικά πολλές φωτογραφίες του James, του γιου τους. Στο καθιστικό έσιει δκυο μεγάλους καναπέδες με ριχτάρια πολύχρωμα πάνω τζαι μιαν πολυθρόνα που εν για να κάθεται μόνον ο Tim. “Doing eccentric stuff makes him feel sophisticated, so I told him: Tim, you have to choose, either you are going to fuck around, or you‘ll have your own chair”. Ο Tim γελά, θωρεί την καμαρωτός. Φορεί παντελόνι σκούρο γκρίζο, πουκάμισο μπλε, γκρίζο γιλέκο με ρίγες άσπρες τζαι παπιγιόν γαλάζιο. Τα γυαλιά του εν τεράστια, θυμίζουν μου τζείνα του παππού μου, μαύρος κοκάλινος σκελετός, ορθογώνια μεγάλα. Τα γένια του εν περιποιημένα, κάτασπρα τζαι τα μαλλιά του εν χτενισμένα προς τα πίσω.

Όπου γυρίσεις θωρείς βιβλία, σημειώσεις, φωτογραφίες, προσχέδια. Ο Tim ζωγραφίζει τζαι γελώντας λαλεί μου ότι επροσπαθήσαν να κάμουν τον Di Caprio τζαι την Winslet 60 χρόνια αργότερα αλλά εν τα εκαταφέραν, εκρύωνεν η Elenore. Πετάσσεται η Elenore τζαι λαλεί ότι εν πελλάρες που λαλεί ο Tim, η αλήθκεια εν ότι έπιανεν την φαγούρα τζαι δεν εμπορούσε να μείνει ένα τόπο. Καθούμαστε να φάμε. Μπιζέλια με βοδινό τζαι curry τζαι ψωμί του Tim. Πίνουμε τζαι κρασί για να χαλαρώσουμε τζαι λαλώ τους ότι είμαι ήδη πολλά χαλαρή, εκάμαν μας να νιώθουμε σαν οικογένεια τους. Είμαστεν οικογένεια, είμαστεν άνθρωποι.

Η συζήτηση τζιυλά, μιλούμε για τες εμπειρίες μας, πόθεν ερκούμαστε, τι κουβαλούμε, τι μας αρέσκει τζαι τι όι. Πού πάμε, τι θέλουμε, τι αγαπούμε τζαι πόσο. Ακούμε Charlie Mingus τζαι Elmore James. Η Elenore σηκώννεται, φεύκει τζι έρκεται ύστερα που λίο με ένα βιβλίο. Kathleen Raine. Δκιαβάζει μας ένα ποίημα που μέσα. Βάλλει πολύ ύφος, κάμμει παύσεις τζαι θωρεί τον Tim, κλείει τα μάθκια της, συνεχίζει. Χειροκροτούμεν την όταν τελειώνει. Γελά δυνατά, αυτάρεσκα, γλυτζιά.

Εχτές όταν ήρτα σπίτι άνοιξα το κουτί μου, είδα τες φωτογραφίες με τον παππού τζαι τη γιαγιά τζι έκλαψα δυνατά.

Elenore

Photo: http://limajoser.deviantart.com

Εμπήκα στο supermarket τζι επήα κατευθείαν στες εφημερίδες. Ξαφνικά ακούω μια γεναίκα να βάλλει την παουρκά του γιου της, όπως εστέκουνταν στο queue επειδή ο μιτσής επήεν να φκάλει κάτι που το καρότσι τζι έπεσε του. Εξιππάστηκα τζι εγύρισα να δω. Τζαι τότε είδα δίπλα μου μια κυρία που εστέκεν δίπλα μου τζι έκαμε ακριβώς την ίδια κίνηση. Εκοιταχτήκαμε τζι εγέλασεν μου συνωμοτικά. «You know, that kid is gonna want to find some sluts to get over that mother when he grows up». Εφύρτηκα που το γέλιο τζι είπε μου ότι δεν γελώ σαν Εγγλέζα. Είπα της είμαι Κυπραία. «I was right» λαλεί μου, ούλλο ικανοποίηση. Αρκέψαμε την κουβέντα τζαι παράλληλα άρκεψα να την παρατηρώ. Είσιε τα μαλλιά της βρούλλο τζαι τυλιμένα πίσω, άσπρα σαν το σιόνι, μακρυά σαν καραβόσκοινα. Τα μάθκια της τα γαλάζια, αμυγδαλωτά, φωτεινά τζαι μεγάλα, πίσω που κόκκινα στρογγυλά γυαλιά. Το πρόσωπο της πολλά γλυκό τζαι θρασύ μαζί, θωρείς την τζαι καταλάβεις ότι ένεν μια γιαγιά μόνο. Εν μια γυναίκα γιαγιά, πανέξυπνη, ετοιμόλογη, γοητευτική, που λαλεί τζείνα που σκέφτεται όπως τα σκέφτεται. Εφόρεν ένα λουλουδέ παλτό μακρύ με πράσινο τεράστιο γιακά τζαι πράσινες γαλότσες. Γάντια κόκκινα τζαι σκουλαρίκια κοραλένια λουλούδια.

Λαλούν με Elenore λαλεί μου, τζαι σε παρακαλώ μεν μου τραγουδήσεις τζείντην βλακεία των Beatles. It’s E-l-e-n-o-r-e.

Ε τότε να σου τραγουδήσω τζείνο των Turtles λαλώ της. Τζι άρκεψα:

«Your looks intoxicate me, even though your folks hate me, there’s no one like you Elenore really – Elenore, gee I think you ‘re swell and you really do me well, you ‘re my pride and joy et cetera. Elenore can I take the time to ask you to speak your mind, tell me that you love me better. Elenore gee I think you ‘re swell ha haaa». Επήρα την τζαι αγκαλιά τζι εκάμαμεν ότι εχορεύκαμεν δίπλα που τα ακτινίδια τζαι τες φράουλες. Ήταν να πέσει χαμέ που το γέλιο. Λαλώ της «δυστυχώς εσύ εν μπορείς να μου τραγουδήσεις, το μόνο τραούδι για το όνομα μου εν για μιαν hooker». Ξανά γέλιο γάργαρο η Elenore. Εν τζαι πειράζει σε που μας θωρούν ούλλοι, ρωτώ την. «Oh, dear, I lived my life getting used to everybody looking. See if I care». Εβάλαμε δίπλα δίπλα τα καρότσια μας τζι αρκέψαμε τα ψώνια τζαι την κουβέντα. Η Elenore ήταν χορεύτρια. Επαντρεύτηκε 2 φορές, μόνο την δεύτερη με άντρα όπως μου είπε. «Not because I’m a lesbian, but because he wasn’t really a man». Ο άντρας της εν φωτογράφος τζι εκάμαν ένα γιο. «I’m not a gal’s gal. And mother nature knew this better than me». Έφυε που το σπίτι της στα 14 για να βρει το δρόμο της τζαι για να γίνει χορεύτρια. Πίνει γάλα ζεστό με μέλι το πρωί τζαι αρέσκει της πολλά το μπρόκολο. Εν επήε ποτέ στην Αφρική αν τζαι ήθελε, αλλά επήε στην Αμερική πολλές φορές. Ένας φίλος της επέθανε που AIDS στο σπίτι της, είσιεν αναλάβει τη φροντίδα του. Τζαι εδοκίμασε «everything I could sniff, smoke and swallow». Εκράτησε τη κάνναβη, επειδή αρέσκει τζαι του άντρα της τζι επειδή έτσι εν θα παραπονεθεί αν εν απαίσιο το φαί της.

Αύριο θα περάσω την Κυριακή μου με την Elenore. Τζαι είμαι πολλά ευτυχισμένη για τούτο.

Υ.Γ. Αφιερωμένο το σημερινό κείμενο στον Χρίστο τζαι τον Κήπο του.

Διαφημίσιη μου

Χωρίς να θέλω να θίξω κανέναν, οι διαφημιστές εν άχρηστοι. Τόσα προϊόντα, τόσες ιδέες τζαι να μεν πετυχαίνουν το σωστό κοινό, να μεν ξέρουν να απευθυνθούν στους καλύτερους τους πελάτες.

Το φαρίν λακτέ ας πούμε. Ξεχάστε τες cutesy διαφημίσεις με το γλυκό χαριτωμένο μωράκι που ζητάει κρεμούλα από τη μανούλα του. What the fuck? Γιατί να απευθυνθείς σε τζείνους που εν έχουν άλλη επιλογή; Σε σένα θα έρτουν, τα Mc Donald’s θα τα ανακαλύψουν σε λία χρόνια. Πιάσε 5-6 potheads. Αν θέλεις να βάλεις τζαι κανένα διάσημο για το γαμώτο πιάσε τον Snoop Dogg. Βάρτους σε ένα δωμάτιο. Δώστους λίη afghan, λίη caramel, καλά πράματα. Γέμωσε τους τόπους φαρίν λακτέ τζαι προμήθειες όπως νουτέλλα, μπισκότα, μορτίζες. Το μήνυμα σου θα είναι οι άπειροι συνδυασμοί που μπορεί να εμπνευστεί ο κάθε καλός και πράος pothead που ένα και μοναδικό προϊόν: το δικό σου!

Το ίδιο τζαι τα κκόφλεξ. Οι μιτσιοί πάντα θα τα τρων, είτε βάλλετε μέσα δωρούθκια του Shrek τζαι του Ice Age είτε όι. Εν κκόφλεξ. Βολεύκουν τζαι τες μανάες τους. Ένα κουππούι, ένα κουτάλι τζαι ετέλειωσε το παναΰρι. Ενώ οι potheads; Οι φοιτητές; Ο απλός κυβερνητικός; Μιας τζαι η τεχνολογία επροχώρησε (να σκεφτείς φκάλλει cd η Lady Gagaou τζαι εν ακούεται σε ούλλα τα τραούδκια σαν να τζαι χώνεις της πολύφωτο στον κώλο) τζαι τα κκόφλεξ εξελιχτήκαν τζαι φκαίνουν σε σχεδιούθκια, προτείνω τη διαφήμιση για τζείνα με τα αστερούθκια να την κάμει ο Carl Sagan. Πρώτη σκηνή τραβά δκυο ρουφηξιές. Δεύτερη σκηνή ζουμ σε ένα κουππούι με αστερούθκια τζαι ωραία γραφικά να φαίνεται σαν τον ουρανό με τ’ άστρα τζαι τρίτη σκηνή ο Sagan να λαλεί “explore the stars”.

Η τρίτη μου ιδέα-πρόταση προς την μπύρα Μύθος έχει ως εξής: μπαίνει σε μια μπιραρία ο Αίσωπος. Κάθεται στο τραπέζι με τους παρέες του, αντροπαρέα κλασική, τζαι αρκέφκει να τους λαλεί για την τελευταία γκόμενα που έριψε, πόσο θεά τζαι απίστευτη τζαι σεξουάλα ένι τζαι πως του ερίχτηκε με πολλά 9 ½ βδομάδες τρόπο τζαι γενικά «dude I swear, the hooker gave her money back» ιστορίες. Οι υπόλοιποι παραγγέλνουν τη μια Μύθος μετά την άλλη τζαι πέφτει το σήμα «Γίνε Μυθομανής, the cool way».

Η τελευταία μου ιδέα για σήμερα εν για τοπικό προϊόν. Τα παπούτσια Αφροδίτη. Με έτσι κυπριοπρεπέστατο όνομα, εν να περίμενες οι διαφημίσεις τους να ήταν εξίσου τοπικές, κυπριακές και δε συμμαζεύεται. Βάλλουν όμως κάτι «σούπερ προσφορές» και τα παρόμοια τζαι προσωπικά χάννουν με που πελάτη. Ενώ η διαφήμιση που κάθε άνθρωπος, pothead, φοιτητής, απλός κυβερνητικός, θα επερίμενε είναι κάμποσες κοπέλες των Βαλκανίων, Φιλιππινέζες, Σριλανκέζες, Κορεάτισσες κλπ κλπ να κυκλοφορούν με καρά-Κυπραίους σε μέρη-σταθμούς της Κύπρου (Φοινικούες, Vivendi, Galatex) τζαι η κάμερα να ζουμάρει στα παπούτσια τζαι να λαλεί «Παπούτσι που τον τόπο σου».

Χαραμίζουμαι.

Another brick on the wall

Ούλλοι υπήρξαμε μαθητές κάποτε. Τζαι ούλλοι είδαμε συμπεριφορές σαν μαθητές που εν θα έπρεπε. Είδαμε δασκάλους να φωνάζουν όπως τους πελλούς, να γυρίζουν το σιέρι τους, να παουρίζουν σαν να τζαι βάλλεις τους καουρτισμένο ανανά μες στον κώλο, να βαρκούνται που ζιούν, να μεν σέβουνται τους άλλους, να ξητιμάζουν, να υποτιμούν, να τζοιμούνται πάνω τους.

Τζαι μετά κάποιοι που εμάς εγίναμε φοιτητές. Τζαι είδαμε πλάσματα που αν υπήρχε βλακόμετρο θα επιάναν άριστα, να σπουδάζουν να γινούν δάσκαλοι τζαι καθηγητές. Πλάσματα χωρίς κανένα όραμα, εκτός που τζείνο του μισθού, πλάσματα που εν πίσω που τον κόσμο, που η μόνη τους ανησυχία εν πότε εν να φκάλει ο Χατζηγιάννης τραούδι τζαι τι έγινε εχτές στο X Factor.

Διερωτούμαι πώς αφήνουμε να γίνουνται δάσκαλοι οι οποιοιδήποτε. Χωρίς κανένας να έσιει ελέγξει αν τούντα πλάσματα κάμμουν να γίνουν δάσκαλοι, αν είναι ισορροπημένοι πνευματικά. Το να πιάννεις ένα βαθμό εν ένα πράμα, το να μπαίνεις στην τάξη τζαι να είσαι υπεύθυνος για κοπελλούθκια εν εντελώς διαφορετικό όμως. Θυμούμαι πλάσματα που εθώρουν στο Πανεπιστήμιο Κύπρου να σπουδάζουν δάσκαλοι τζαι αγχώνουμαι ότι μπορεί κάποτε να κάμω κοπελλούθκια τζαι να τους διδάσκουν. Η σκέψη τζαι μόνο πανικοβάλλει με.

Τούτο το ποστ εν αφιερωμένο στον κύριο Ταύρο, δάσκαλο μου στο δημοτικό που την μια ένιωθε Στάθης Θεοχάρης τζαι επέταξε τον συμμαθητή μου τον Ηράκλη που το παράθυρο τζαι επαούριζε σκουλούτζι, σκουλούτζι τζαι την άλλη εδίαν μας ριάλλια για να πάμε να του φέρουμε σάντουιτς τζαι 2 γαλατούθκια ή να του συνάξουμε λεμόνια που την αυλή. Επίσης στην κυρία που εν εξέραμε το όνομα της, κόρη του κύριου Ταύρου, που η φωνή της εν ακούετουν τζαι η μόνη της παρέμβαση τζαι εισήγηση ήταν οι 2 έξτρα προσευχούλες που μας έμαθε να λαλούμε υποχρεωτικά κάθε πρωί. Τζαι φυσικά στην κυρία Μαριάννα, που επέμενε ότι το isn’t δκιαβάζεται σαν ain’t τζαι ετσιρίλλαν επειδή την εδιορθώσαμε.