Χωρίς να θέλω να θίξω κανέναν, οι διαφημιστές εν άχρηστοι. Τόσα προϊόντα, τόσες ιδέες τζαι να μεν πετυχαίνουν το σωστό κοινό, να μεν ξέρουν να απευθυνθούν στους καλύτερους τους πελάτες.

Το φαρίν λακτέ ας πούμε. Ξεχάστε τες cutesy διαφημίσεις με το γλυκό χαριτωμένο μωράκι που ζητάει κρεμούλα από τη μανούλα του. What the fuck? Γιατί να απευθυνθείς σε τζείνους που εν έχουν άλλη επιλογή; Σε σένα θα έρτουν, τα Mc Donald’s θα τα ανακαλύψουν σε λία χρόνια. Πιάσε 5-6 potheads. Αν θέλεις να βάλεις τζαι κανένα διάσημο για το γαμώτο πιάσε τον Snoop Dogg. Βάρτους σε ένα δωμάτιο. Δώστους λίη afghan, λίη caramel, καλά πράματα. Γέμωσε τους τόπους φαρίν λακτέ τζαι προμήθειες όπως νουτέλλα, μπισκότα, μορτίζες. Το μήνυμα σου θα είναι οι άπειροι συνδυασμοί που μπορεί να εμπνευστεί ο κάθε καλός και πράος pothead που ένα και μοναδικό προϊόν: το δικό σου!

Το ίδιο τζαι τα κκόφλεξ. Οι μιτσιοί πάντα θα τα τρων, είτε βάλλετε μέσα δωρούθκια του Shrek τζαι του Ice Age είτε όι. Εν κκόφλεξ. Βολεύκουν τζαι τες μανάες τους. Ένα κουππούι, ένα κουτάλι τζαι ετέλειωσε το παναΰρι. Ενώ οι potheads; Οι φοιτητές; Ο απλός κυβερνητικός; Μιας τζαι η τεχνολογία επροχώρησε (να σκεφτείς φκάλλει cd η Lady Gagaou τζαι εν ακούεται σε ούλλα τα τραούδκια σαν να τζαι χώνεις της πολύφωτο στον κώλο) τζαι τα κκόφλεξ εξελιχτήκαν τζαι φκαίνουν σε σχεδιούθκια, προτείνω τη διαφήμιση για τζείνα με τα αστερούθκια να την κάμει ο Carl Sagan. Πρώτη σκηνή τραβά δκυο ρουφηξιές. Δεύτερη σκηνή ζουμ σε ένα κουππούι με αστερούθκια τζαι ωραία γραφικά να φαίνεται σαν τον ουρανό με τ’ άστρα τζαι τρίτη σκηνή ο Sagan να λαλεί “explore the stars”.

Η τρίτη μου ιδέα-πρόταση προς την μπύρα Μύθος έχει ως εξής: μπαίνει σε μια μπιραρία ο Αίσωπος. Κάθεται στο τραπέζι με τους παρέες του, αντροπαρέα κλασική, τζαι αρκέφκει να τους λαλεί για την τελευταία γκόμενα που έριψε, πόσο θεά τζαι απίστευτη τζαι σεξουάλα ένι τζαι πως του ερίχτηκε με πολλά 9 ½ βδομάδες τρόπο τζαι γενικά «dude I swear, the hooker gave her money back» ιστορίες. Οι υπόλοιποι παραγγέλνουν τη μια Μύθος μετά την άλλη τζαι πέφτει το σήμα «Γίνε Μυθομανής, the cool way».

Η τελευταία μου ιδέα για σήμερα εν για τοπικό προϊόν. Τα παπούτσια Αφροδίτη. Με έτσι κυπριοπρεπέστατο όνομα, εν να περίμενες οι διαφημίσεις τους να ήταν εξίσου τοπικές, κυπριακές και δε συμμαζεύεται. Βάλλουν όμως κάτι «σούπερ προσφορές» και τα παρόμοια τζαι προσωπικά χάννουν με που πελάτη. Ενώ η διαφήμιση που κάθε άνθρωπος, pothead, φοιτητής, απλός κυβερνητικός, θα επερίμενε είναι κάμποσες κοπέλες των Βαλκανίων, Φιλιππινέζες, Σριλανκέζες, Κορεάτισσες κλπ κλπ να κυκλοφορούν με καρά-Κυπραίους σε μέρη-σταθμούς της Κύπρου (Φοινικούες, Vivendi, Galatex) τζαι η κάμερα να ζουμάρει στα παπούτσια τζαι να λαλεί «Παπούτσι που τον τόπο σου».

Χαραμίζουμαι.

Ούλλοι υπήρξαμε μαθητές κάποτε. Τζαι ούλλοι είδαμε συμπεριφορές σαν μαθητές που εν θα έπρεπε. Είδαμε δασκάλους να φωνάζουν όπως τους πελλούς, να γυρίζουν το σιέρι τους, να παουρίζουν σαν να τζαι βάλλεις τους καουρτισμένο ανανά μες στον κώλο, να βαρκούνται που ζιούν, να μεν σέβουνται τους άλλους, να ξητιμάζουν, να υποτιμούν, να τζοιμούνται πάνω τους.

Τζαι μετά κάποιοι που εμάς εγίναμε φοιτητές. Τζαι είδαμε πλάσματα που αν υπήρχε βλακόμετρο θα επιάναν άριστα, να σπουδάζουν να γινούν δάσκαλοι τζαι καθηγητές. Πλάσματα χωρίς κανένα όραμα, εκτός που τζείνο του μισθού, πλάσματα που εν πίσω που τον κόσμο, που η μόνη τους ανησυχία εν πότε εν να φκάλει ο Χατζηγιάννης τραούδι τζαι τι έγινε εχτές στο X Factor.

Διερωτούμαι πώς αφήνουμε να γίνουνται δάσκαλοι οι οποιοιδήποτε. Χωρίς κανένας να έσιει ελέγξει αν τούντα πλάσματα κάμμουν να γίνουν δάσκαλοι, αν είναι ισορροπημένοι πνευματικά. Το να πιάννεις ένα βαθμό εν ένα πράμα, το να μπαίνεις στην τάξη τζαι να είσαι υπεύθυνος για κοπελλούθκια εν εντελώς διαφορετικό όμως. Θυμούμαι πλάσματα που εθώρουν στο Πανεπιστήμιο Κύπρου να σπουδάζουν δάσκαλοι τζαι αγχώνουμαι ότι μπορεί κάποτε να κάμω κοπελλούθκια τζαι να τους διδάσκουν. Η σκέψη τζαι μόνο πανικοβάλλει με.

Τούτο το ποστ εν αφιερωμένο στον κύριο Ταύρο, δάσκαλο μου στο δημοτικό που την μια ένιωθε Στάθης Θεοχάρης τζαι επέταξε τον συμμαθητή μου τον Ηράκλη που το παράθυρο τζαι επαούριζε σκουλούτζι, σκουλούτζι τζαι την άλλη εδίαν μας ριάλλια για να πάμε να του φέρουμε σάντουιτς τζαι 2 γαλατούθκια ή να του συνάξουμε λεμόνια που την αυλή. Επίσης στην κυρία που εν εξέραμε το όνομα της, κόρη του κύριου Ταύρου, που η φωνή της εν ακούετουν τζαι η μόνη της παρέμβαση τζαι εισήγηση ήταν οι 2 έξτρα προσευχούλες που μας έμαθε να λαλούμε υποχρεωτικά κάθε πρωί. Τζαι φυσικά στην κυρία Μαριάννα, που επέμενε ότι το isn’t δκιαβάζεται σαν ain’t τζαι ετσιρίλλαν επειδή την εδιορθώσαμε.

Well, I stand up next to a mountain,
Chop it down with the edge of my hand.
Well, I pick up all the pieces and make an island,
Might even raise just a little sand.

PS. Dear self-righteous prick, don’t even mention Jimi Hendrix ’cause I’m gonna raise some hell and burn you in it.

So that you will hear me
my words
sometimes grow thin
as the tracks of the gulls on the beaches.

Necklace, drunken bell
for your hands smooth as grapes.

And I watch my words from a long way off.
They are more yours than mine.
They climb on my old suffering like ivy.

It climbs the same way on damp walls.
You are to blame for this cruel sport.
They are fleeing from my dark lair.
You fill everything, you fill everything.

Before you they peopled the solitude that you occupy,
and they are more used to my sadness than you are.

Now I want them to say what I want to say to you
to make you hear as I want you to hear me.

The wind of anguish still hauls on them as usual.
Sometimes hurricanes of dreams still knock them over.
You listen to other voices in my painful voice.

Lament of old mouths, blood of old supplications.
Love me, companion. Don’t forsake me. Follow me.
Follow me, companion, on this wave of anguish.

But my words become stained with your love.
You occupy everything, you occupy everything.

I am making them into an endless necklace
for your white hands, smooth as grapes.

Όσο μεγαλώνω γίνεται πιο έντονη η ανάγκη μου να φκάλλουν νόημα τα όσα γίνουνται γυρώ μου. Δυσκολεύκει με πολλά όμως το ότι είμαι Κυπραία. Τζαι δη Κυπραία που επέρασε που 12 χρόνια δημόσιου σχολείου.

Εψές είδα το Waltz with Bashir. Τζαι σκέφτουμαι ότι θέλω κάποιος να κάμει το ίδιο πράμα. Θέλω να ακούσω τες ιστορίες, θέλω να δω τα πρόσωπα, θέλω να μου δείξουν τες πληγές. Αν εσπούδαζα γιατρός εν να έπρεπε να ξέρω κυρίως το ανθρώπινο σώμα ένεν; Ούλλα τα μέρη, ένα προς ένα. Τούτο νιώθω ότι εσυνέβηκε. Εσπούδασα γιατρός τζαι εν ξέρω τα μέρη του ανθρωπίνου σώματος. Ερώτησα τι εν τζείνο δίπλα που το συκώτι τζαι είπαν μου εν σε κόφτει. Μα αν πάθει κάτι; Πέξε πελλό. Ήθελα να δω ούλλο το πόδι τζαι είδα μόνο την πατούσα.

Εν με ενδιαφέρουν οι ακαδημαϊκισμοί. Θεωρώ τους το πιο επικίνδυνο πράμα για την Κύπρο. Όσον προσπαθούν κάποιοι να παίζουν τους έξυπνους τζαι να χρησιμοποιούν λέξεις για έκθεση των προεισαγωγικών, κάποιοι άλλοι χάνουν το ενδιαφέρον τους, κάποιοι βαρκούνται, κάποιοι βρίσκουν πιο εύπεπτα θέματα να ασχολούνται.

Τζείνο που θέλω πιο πολλά τωρά είναι να γνωρίσω τον τόπο μου. Θέλω να νιώσω κομμάτι της Κύπρου. Γιατί τωρά εν νιώθω καν ότι είμαι ένα κομμάτι που εξικόλλησε. Είμαι τζαι είμαστε κομμάθκια τετράγωνα, τρίγωνα, κυκλικά, παραλληλόγραμμα σε ένα παζλ που εν αδύνατον να ενωθεί. Κομμάθκια του παζλ ακατέργαστα, τούτο εκαταφέραμε να γίνουμε.

Δεν νομίζω να υπάρχουν πολλοί τρόποι να παρουσιάσω αυτό που θέλω, γι’ αυτό I ‘ll cut to the chase:

Το περιοδικό Nitro και το yupi.gr καλούν το λαό σε δημοψήφισμα για τους ωραιότερους Έλληνες και τις ωραιότερες Ελληνίδες. Συνέταξαν για τον ιερό αυτό σκοπό μια λίστα από την οποία μπορείς να διαλέξεις πέντε σερνικά και πέντε θηλυκά. Μπήκαν στον κόπο να χωρίσουν τη λίστα σε κατηγορίες. Εδώ αρχίζει το party.

Οι κατηγορίες στους άντρες είναι: ηθοποιοί, τραγουδιστές, TV περσόνες, δημοσιογράφοι, αθλητές και μοντέλα.

Οι κατηγορίες στις γυναίκες είναι: ηθοποιοί, τραγουδίστριες, TV περσόνες, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, μοντέλα.

Υποθέτω ότι οι συντάκτες της λίστας δεν μπόρεσαν να βρουν άντρες πολιτικούς να διαγωνιστούν, διότι κανιείς δεν μπορεί να ξεπεράσει το στολίιδι της ελλιηνιικής πολιιτικής Άρη Σπηλιιωτόπουλιο. Ενώ πολίστες ένα μάτσο.

Επίσης, έκπληξη προκαλεί το ότι δεν υπάρχουν γυναίκες αθλήτριες. Φαντάζομαι αυτό οφείλεται στο ότι τις Ελληνίδες τις έχει μυήσει όλες η Πετρουλάκη στη yoga και το pilates διότι πού να τρέχεις τώρα σε στίβους και σκάμματα, μια decadence.

Το άλλο αξιοσημείωτο είναι η ποσότητα υποψηφίων σε συγκεκριμένη ενότητα. Στους άντρες TV περσόνες βρίσκουμε 8. Στις γυναίκες 44. 5,5 φορές περισσότερες. Need I say more?

Και τώρα πάμε στους actual υποψήφιους και υποψήφιες. Στους ηθοποιούς συμπεριλαμβάνεται ο Αλέξανδρος Παρθένης, πρώην μοντέλο, πρώην γενικώς και προσφάτως ηθοποιός. Επειδή το να παίξεις σε μια σαπουνόπερα, σε χρίζει ηθοποιό πλέον. Έκτακτα! Παρομοίως και η Βίκυ Κουλιανού, που το είδε ποιοτικιά και αποφάσισε να αφιερωθεί στην τέχνη. Ιδέαν δεν έχω τι έχει κάνει για να επαγγέλλεται ηθοποιός. Και το καλύτερο, η κοπελιά που αποφάσισε να αφιερωθεί στον καλό θεούλη τώρα που είδε το φως το αληθινό το (εκ)τυφλωτικό είναι υποψήφια! Με το καλό και τον Άνθιμο, στην κατηγορία TV περσόνες!

Στις τραγουδίστριες εκτός από όλες τις από φωνή μουνάρες που το όνομά τους δεν το ξέρεις, αν τραγουδούν δεν είσαι σίγουρος, αλλά ένα upskirt τους το ‘χεις δει και την κάθε Σάσα Μπάστα που ‘γινε διασκεδάστρα, συναντάμε τη Σαμπρίνα υποθέτω ως εκπρόσωπο των απανταχού milf και τη Μόνικα. Η Μόνικα, το τίποτα-το-ιδιαίτερο-αλλά-και-γαμώ-το-ντόρο-των-free-press είναι υποψήφια σαν ωραιότερη Ελληνίδα. Πλάκα με κάνεις; Απλά για να συμπεριληφθεί και το τιμημένο τάχα εναλλακτικό τάχα; Εμείς οι βλάχοι όπου λάχει καταστάσεις.

Κορυφώνοντας, διότι περί οργασμού πρόκειται και ουχί περί άρθρου, η Μαρίνα Τσιντικίδου είναι υποψήφια στην κατηγορία «πολιτικοί». Προσκυνήστε το είδωλο!

Για όσους ασχολείστε με comics, ιδού 10 που τα αγαπημένα μου. Επίτηδες έβαλα μόνο ένα του Alan Moore διότι εν ο αγαπημένος μου ever τζαι αν έπρεπε να κάμω λίστα με τα πιο αγαπημένα μου θα ήταν μόνο δικά του έργα.

-Bluesman – Rob Vollmar and Pablo G. Callejo

- Lost girls – Alan Moore and Melinda Gebbie

-Batman: The man who laughs – ED Brubaker, Doug Mahnke, Patrick Zircher, Aaron Sowd

-Batman: The long Halloween – Jeph Loeb, Tim Sale

-Are we feeling safer yet – Keith Knight

-Mom’s cancer – Brian Fies

-Maus – Art Spiegelman

-Ghost world – Daniel Clowes

-Birth of a nation – Aaron McGruder, Reginald Hudlin, Kyle Baker

-Zombies calling – Faith Erin Hicks

Σήμερα στον Πολίτη είσιε έναν άρθρο της Γεωργίας Ψαριά με τίτλο “Τέρμα στα στερεότυπα των φύλων”, στη σελίδα 23, το οποίο έλεε ότι η διευθύντρια του υπουργείου Παιδείας τζαι μια καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Κύπρου είπαν ότι “η καλλιέργεια σωστών στάσεων, η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, αλλά και τα νέα αναλυτικά προγράμματα, μπορούν να συμβάλουν ώστε να καταπολεμηθούν τα στερεότυπα των φύλων στην παιδεία”.

Στην ίδια σελίδα, της ίδιας δημοσιογράφου, στο άρθρο με τίτλο “Κομμένα τα σκισμένα τζιν”, αναφέρονται τα εξής: “Σε ό,τι αφορά στο Γυμνάσιο, το Υπ. Παιδείας ξεκαθαρίζει ότι η στολή περιλαμβάνει γκρίζο παντελόνι και γκρίζα φούστα, άσπρο πουκάμισο ή μονόχρωμη φανέλα / τρικό / σακάκι, στο χρωματισμό που συμφωνήθηκε με τους εκπρόσωπους της διεύθυνσης του σχολείου, του Καθηγητικού Συλλόγου και του Κεντρικού Μαθητικού Συμβούλιου. Τη χειμερινή περίοδο οι μαθήτριες μπορούν επίσης να φορούν παντελόνι γκρίζο αντί της φούστας”.

Τζαι ρωτώ η καψερή: Σε τι καθυστερημένο κόσμο ζούμε; Που τη μια λαλούν ότι θέλουν να εκσυγχρονίσουν την παιδεία τζαι να μεν έσιει διακρίσεις ανάμεσα στα δύο φύλα τζαι την άλλη η μόνη εποχή που δικαιούνται οι μαθήτριες να φορούν παντελόνι εν ο χειμώνας; Ρε ανθρώποι των σπηλαίων, ρε Amish της κακιάς ώρας, ρε τριτοκοσμικοί ξερόλες, ρα στραβοχυμένες τζαι ρε μιτσιοβίλλιες, μα σοβαρομιλούμε τωρά;! Αράξετε ρε ρέμπετοι του υπουργείου Παιδείας που μου θεωρείτε τα παντελόνια ρούχα δύσκολα.

Άλα τους.

Προφανώς κάποιοι δεν έχουν ίντερνετ τζαι ζουν σε σπηλιές τζαι έτσι κυκλοφορούν πλέον στην αγορά «anti-energy drinks». Με απλά λόγια κυκλοφορούν ποτά που σε ηρεμούν, υπόσχονται «vacation in a bottle» τζαι «acupuncture session in every can» τζαι γίνουνται με χαμομήλι, μελατονίνη τζαι άλλες φυσικές ουσίες, γνωστές για τις ηρεμιστικές ιδιότητές τους. ARE YOU FREAKING KIDDING ME? The answer my friend is cannabis. Φυσικό προϊόν, εν σε ηρεμά απλώς, λειτουργεί τζαι ως φαμόζο για το τρίτο σου μάτι τζαι εξεκίνησε να γίνεται τζαι πολλά ενδιαφέρουσα τζαι με κάμποσο action η αναζήτηση της. Δηλαδή έσιεις πρώτα την αδρεναλίνη τζαι το adventure part τζαι ύστερα χαλαρώνεις, ηρεμείς τζαι κάμμεις περίπατο πάνω στον δακτύλιο του Κρόνου όπου νάνοι ντυμένοι Jimmy Hendrix διούν σου σιοκολάτες τζαι μεγάφωνα παίζουν το Whole lotta love.

Η Pepsi θα σταματήσει τες διαφημίσεις. Η CEO της είπε συγκεκριμένα «Frankly, it just feels sort of weird and desperate to put all this energy into telling people what to drink. If they don’t like it, then they don’t like it. That’s not really any of our business anyway». Εν κάτι σαν epiphany τούντο πράμα. Επιτέλους εφκήκε μια εταιρεία που επαραδέχτηκε ότι η διαφήμιση στην ουσία εν κάτι που ο μόνος του σκοπός είναι να σου πει τι να κάμεις. Τζαι για να σου πει τι να κάμεις φέρνει ανθρώπους που πιστεύκει ότι εν να σε πείσουν. Αν καρτεράς την Lady Gaga να σου πει πιε Pepsi για να πιεις Pepsi, το πιο πιθανόν εν η νοημοσύνη σου να εν όση χρειάζεται για να ξέρεις ότι πρέπει να ανοίξεις το ττενεκκούι.

Όσον αφορά την τοπική επικαιρότητα, πιστεύκω εν μια καλή εποχή να αιτηθώ φρουρά, διότι για να έσιει η Μιμή Κυπριανού nobody’s safe. Εν να πω την αμαρτία μου, προσωπικά εξήχασα ότι ζει ακόμα. Τζαι seriously, ποιος τρομοκράτης εν να επιτίθετο της Μιμής Κυπριανού; Ίσως ο Kanye West να εδιέκοπτε την ομιλία της σε κανένα φιλανθρωπικό τσάι, αλλά ως τζιαμέ. Η Φωτεινή Παπαδοπούλου γιατί έσιει 2; Ένα για την Στράκκα, ένα για τα έξω; Τζαι πάμε τζαι στα σοβαρά. Ο Βάσος Λυσσαρίδης έσιει 11 φρουρούς. Θέλω να έβρω σχόλιο αλλά καταλαβαίνετε ότι ο νους μου είναι λίο occupied που μεγάλα flashy γράμματα που σχηματίζουν τη φράση WHAT THE FUCK? σε διάφορα μεγέθη, χρώματα και γραμματοσειρές.

Με αφορμή ένα άρθρο του φίλου και συναγωνιστή Joshoua, το οποίο μπορείτε να έβρετε δαμέ, εν να μοιραστώ μια ιστορία που είχα πριν ενάμιση χρόνο περίπου.

Ήμουν στο αυτοκίνητο, στα φώτα λίο πριν το Μακάρειο. Επήεννα δουλειά σικκιρτισμένη, κάποια μαλακία είσιε γίνει ως συνήθως με το University of Cyprus Latsia Aglantzia. Ήμουν κλεισμένη αεροστεγώς μες στο αυτοκίνητο, με το air condition στο φουλ τζαι θυμούμαι ότι άκουα Τρύπες, το Μέσα στη νύχτα των άλλων. Είσιε πολλή κίνηση, πρέπει να είσιε καμιά δεκαρκά αυτοκίνητα μπροστά μου. Εθωρούσα που μακρυά μια γριούλα που εστέκετουν στη νησίδα, μες στο λάλλαρο, έθελε να διασταυρώσει τζαι εν τη άφηνε κανένας. Ξαφνικά μια βυσσινιά μοτόρα εσταμάτησε δίπλα της, εκατέβηκε ένας τύπος, έπιασε την που το σιέρι τζαι επήρεν την απέναντι.

Όποιος τζαι να είσαι, θυμούμαι σε πάντα τζαι νιώθω πολλά τυχερή που έσιει ανθρώπους σαν τζαι σένα. Να ‘σαι πάντα καλά τζαι να κάμμεις την νύχτα των άλλων μέρα.

ΥΓ. Joshoua η απάντηση εν όι. Εν ζούμε έτσι καταστάσεις μες στα αυτοκίνητα μας. Αλλά κάποιες φορές αν είμαστε τυχεροί γινούμαστε θεατές.